Duimschroef

Het is al weer een tijdje geleden dat de Google Nexus 4 uitkwam. Helaas voor de Nederlanders ligt het toestel hier niet in de winkel, hij komt in de winkel voor 470 euro. Maar wie een quad-core toestel wil, met een ruim scherm en krait-versnellers voor een ‘normale’ prijs moet creatief worden. Het toestel is gelanceerd in Duitsland en in de U.K. daar was het zo`n enorm succes dat er een wachtlijst ontstond. In de Google Play Store kost een 16Gb variant van de Nexus 4 350 euro. Maar helaas via proxy bestellen in de Google Play store was geen optie. Dus hebben we toestellen gereserveerd bij de Media Markt in Krefeld, Duitsland. Daar kosten ze 45 euro meer. Nog steeds een goede deal?

Een nieuwe fighter belandt standaard op mijn mat. Want ik hou er van. Het is misschien het meest simplistische genre dat er is, maar daarom niet minder leuk. Als kind al speelde ik Mortal Kombat in de speelhal, Virtua Fighter net zo en ook Killer Instinct speelde ik nog op de kast. Er zijn altijd fighters die je beter liggen dan andere. Ik zit meer aan de kant van Mortal Kombat en SoulCalibur dan aan de kant van Tekken en Street Fighter. Maar als ze goed zijn, dan is het genieten. Toen de mannen en vrouwen van Netherrealm – en dus de makers van Mortal Kombat – met een nieuwe fighter kwamen vol met superhelden en superschurken spitste ik mijn oren en groeiden mijn ogen. Toen ik de game op de GamesCom 2012 speelde was ik redelijk enthousiast. De vraag is of ik dat na meer dan 20 uur nog steeds ben over Injustice: Gods Among Us.

Bij het zien van de cover hierboven moest ik meteen denken aan die Amerikaanse tachtigerjaren Anime rip-offs. De typische series die van hetzelfde succes wilden genieten als hun superieure Japanse evenknie. Maar zoals oma altijd zei: “Je mag een boek niet op zijn kaft beoordelen”. En gelijk heeft ze. Check de minireview, zoals altijd, na de klik.

“Wie wil de review doen van Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 3?”, aldus JungleJack in een vergadering. Op de redactie bleef het angstvallig stil. Men is hier niet zo’n fan van de hyperactieve ninja, zo bleek. Twee paar handen schoot na een ongemakkelijke stilte de lucht in. “Mooi, dan mogen jullie hem samen doen, maar dan moet die wel echt goed zijn.” “De game moet goed zijn?”, vroeg een verwarde Kommaneuker. “Dat kun je van tevoren toch niet zeggen.” “Nee de review, die moet goed zijn, dus niet teveel met elkaar gaan spelen.” Nu snapte ik het niet meer. “Dat moet toch juist, als je samen een game reviewt?” “Nee niet op die manier spelen, ik bedoel… Laat ook maar, ik zie het resultaat wel verschijnen.”

Zenuwachtig kijk ik om me heen. Mijn armen zijn met metalen klemmen vastgemaakt aan de stoel. De deur voor mij gaat dicht. Er wordt afgeteld. Wat zouden ze bedoelen met “launch in six…. five….four….”? Dit ding zou toch niet de lucht in gaan? Nadat ik kort het bewustzijn verlies door de g-krachten bedenk ik mij dat dat waarschijnlijk toch wel het geval is. Als ik mijn ogen weer open doe ben ik in de hemel. Of althans, het lijkt er ontzettend op. Deze vliegende stad moet door God zelf gebouwd zijn, dat kan niet anders. Het verbaast me nog dat het niet Petrus zelf is die mij opwacht in het “ontvangstgebouw”. Gelukkig is het wel ingedeeld als een tempel en lopen er mensen te bidden… Maar ze bidden niet tot God. Bedriegen mijn oren me nu of hoor ik de naam Washington? En Franklin? Kennelijk bidt men hier tot de Founding Fathers. Wat zegt u meneer? Ik moet gedoopt zijn om in de stad toegelaten te worden? Nou, vooruit dan maar…

Voor deze review heb ik meerdere versies van Sim City gespeeld. Ik heb een versie gespeeld die ik niet eens opgestart kreeg. Ik heb een versie gespeeld waarbij ik 30 minuten moest wachten tot een nieuwe poging verbinding te maken naar een server. Ik heb een versie gespeeld die ik gewoon rustig kon spelen. En ik heb een versie gespeeld waarvan ik dacht dat het goed was, maar waar het steeds duidelijker werd dat onder de motorkap van alles mis is.

Een fps-game gebaseerd op de CryEngine 3. Normaal gesproken sta ik dan te trappelen van ongeduld. Dat was nu niet het geval. Sniper: Ghost Warrior 2 is het tweede deel uit de serie waarvan de eerste game niet al te beste kritieken kreeg. Die game was onspeelbaar moeilijk door puzzels die logica leken te ontberen, de draw distance was abominabel en dat voor een sniper-game. Ook Ghost Warrior 2 komt uit de koker van City Interactive, maar het spel is helemaal opnieuw gebouwd. Hopelijk heeft Junglejack me geen oor aangenaaid en is dit deel iets beter. Bovendien ben ik dol op snipen.

Een derde deel uit een reeks, serie of film is vaak een tegenvaller. In deel één wordt de toon gezet, in het tweede deel worden de fouten van het eerste goedgemaakt met toevoegingen van de fans. En dan moet de ontwikkelaar ineens iets bijzonders bedenken voor het derde deel waarbij de fans uit deel één en twee nog meer bevredigd worden en de kwaliteit gehandhaafd blijft. Crysis 3 leek met hetzelfde probleem te kampen. Want wat moet je in het derde deel veranderen om ervoor te zorgen dat het aantrekkelijk blijft voor de fans? Met deze vraag leek Crytek ook te kampen tijdens de ontwikkeling van de game.

In God of War: Ascension krijgen we voor de zesde keer de controle over Kratos. Eigenlijk de zevende keer, maar een mobiele game rekenen we voor het gemak niet mee. Deze God of War neemt ons mee naar het begin, naar de periode voor de eerste God of War game op de Playstation 2. Een reeks die al geruime tijd meegaat kan niet slecht zijn, maar is het na zes delen nog steeds zo goed? In ieder geval is er een multiplayer toegevoegd aan de game. Dat ik daar totaal geen voorstander van ben wist u waarschijnlijk al, games als deze behoeven geen multiplayer. Toch is hij aanwezig. Op het moment dat deze review geschreven is, waren de servers nog niet online. Omdat het toch een belangrijk onderdeel uitmaakt van de game zullen wij hier op een later tijdstip op terugkomen. Eerst maar eens kijken naar het verhaal en de singleplayer actie.

Wat is dit nou in mijn brievenbus? Dankuwel SinterJungleJack. Tomb Raider, en het is nog niet eens december! Tomb Raider is één van de eerste games die ik op de PC speelde. Op zich is dat wel raar, want zo kwam ik in deel één (of een demo van deel één, zo goed weet ik het ook niet meer) niet verder dan het zwemgedeelte. De lezers met een olifantengeheugen zullen meteen in een lach schieten, want na het vermoorden van wat wolven moet je al vrij snel het koude water in. Wie kan zich niet het roterende inventory systeem herinneren, of de iconische stapjes naar links of naar rechts. We hebben aardig wat deeltjes gehad, en we zijn alweer aanbeland bij deel elf. Daarnaast zijn er nog wat games op de GBA verschenen. Als je kijkt naar de beoordelingen van deze spellen dan zie je dat de games steeds slechter begonnen te worden. Uiteindelijk kwam er weer een kleine opleving met Underworld. De laatste Tomb Raider die ik speelde was Lara Croft and The Guardian of Light. Het was een game met een iets andere opzet, niet langer in third-person maar mooi van bovenaf. Daarnaast introduceerde het ook co-op. Ik vond het in ieder geval een geweldige game en had dus ook wel zin om aan deze game te beginnen.

Onderdompelen. Dat is wat ik moet kunnen in een game. Dat is meestal de reden waarom ik überhaupt een game speel. Een meeslepend verhaal, een goede sfeer, top gameplay of misschien zelfs een combi daarvan. Het kunnen genieten van iets dat ver buiten het dagelijks leven staat. Niet om aan dat leven te ontsnappen, maar om er aan toe te voegen. Zo bespreek ik graag specifieke situaties uit een game met collega’s en vrienden, alsof ik er zelf bij was. Het maakte indruk en zoiets wil je delen. Het is deze factor waarop ik Dead Space 3 voornamelijk zal beoordelen. Hierdoor krijgt het een hoger cijfer dan het persgemiddelde op sites zoals MetaCritic en GameRankings. Lees mijn ervaringen na de klik.

Special Forces: Team X is een reboot van het in 1991 door Microprose uitgegeven spel Special Forces. Toen nog een tactical squad based oorlog simulatie, de huidige versie is een third person cover based multiplayer shooter. Het doet z’n best een Call of Duty te zijn met cel-shaded graphics en het third person cover systeem van Gears of War. En dat alles zonder de campaign mode. In hoeverre ze hierin geslaagd zijn, lees je na de klik.

Het is donderdagavond als ik in mijn pyjamabroek voor de TV zit. Vanavond is Alien op de televisie. Ik hou het 35 minuten vol, dan zet ik de tv uit. Hoewel het mooi gemaakt is mist Alien iets om het voor mij echt eng te maken. Als je mij als 14-jarige niet bang kunt maken, dan is de horror-film misschien niet zo geslaagd. Want ik ging in die tijd mijn eigen schaduw uit de weg. Aliens: Colonial Marines is een game ontwikkeld door Gearbox en hij moet grote schoenen vullen. De Alien-serie loopt al een tijdje en is heel populair. We zullen eens kijken of ik dit langer dan 35 minuten volhoud.

Wanneer Logitech me vraagt een product te reviewen ben ik meteen benieuwd, enthousiast zelfs. Het zou niet zo mogen zijn, je moet tenslotte zo onbevooroordeeld blijven als mogelijk wanneer je een review schrijft. Toch heb ik iets met het merk, door de jaren heen hebben ze altijd kwaliteit geleverd en een uitstekende support geboden. Na drie jaar je muis stuk die allang uit de garantie is? Geen probleem, even bellen en vaak kan je hem ruilen voor een nieuwe. Superservice waar zelfs bedrijven als Apple wat van kunnen leren. Voel je hem al aankomen? Er is inderdaad een ‘maar’. Gedurende twee weken mag ik twee Logitech TV Cam HD for Skype‘s lenen. Mijn eerste gedachte: “Is hier een markt voor?”. Maar goed, een gaat naar het huis van semi-collega Janis en een op mijn eigen TV. Deze test leidde tot een verassing en een bevestiging. Lees ze na de klik.

Ni no Kuni – Wrath of The White Witch is de volledige titel van deze JRPG voor de Playstation 3. Een mondvol, maar ook een game vol. Want Ni no Kuni is een typische JRPG. Zo eentje die u eigenlijk niet meer ziet. Dat was wat Level 5 ons beloofde voordat de game in de winkels lag. Een JRPG met in de hoofdrol een guitig ventje en een soort miereneter met een lampje aan zijn neus. Studio Ghibli is namelijk verantwoordelijk voor de stijl, de wereld en de karakters. Een studio die meeste van u niet kennen. Anime is hier namelijk minder bekend dan de vermommingen van Alberto Stegeman. Al met al zou Ni no Kuni de belofte zijn in zaken de JRPG van 2013.