Heb ik naar Dishonored uitgekeken? Ja en nee. Ja, natuurlijk kijken wij allemaal als gamers uit naar een nieuwe game. Zeker als die onder de dekmantel van Bethesda komt. Want doorgaans brengen die kwaliteit uit. Dat RAGE vorig jaar wat minder was… ach, uw vrouw kookt ook wel eens matig. Die dingen gebeuren. Maar er was ook een nee. En die nee was omdat ik bang was dat Dishonored misschien een mindere game zou worden dan ik hoopte. Ik hoopte namelijk op iets geweldigs. En door de jaren heen weet ook u dat te hoge verwachtingen vaak leiden tot een natte pannenkoek met slagroom. En met uitgedroogde kersen.

Daar is hij dan, Dishonored

Onze Dishonored review is iets later. Reden? Deze game moest getest worden op de PC en dan heb je met Steam te maken en zo. Want het is een first person game en die horen nog steeds niet thuis op een console. Helaas zien we tegenwoordig niets anders. De ontwikkeling op de Xbox 360 en de rest van de platformen krijgen een luxueuze port. Zo ook helaas met de PC-versie van de game. Maar daar later over, want eerlijk is eerlijk, dat is misschien wat mierenneuken. Maar het beïnvloed wel het cijfer.

Het verhaal is er één uit de boekjes. U speelt Corvo. De Lord Protector. Na een lange reis komt u terug op het nest en ontmoet daar voor een verslag de keizerin en haar dochtertje. Tijdens uw gesprek verschijnen er ineens een aantal mannen die de keizerin omleggen en haar dochtertje meenemen. Op het moment dat er hulp komt zit u bij de keizerin, onder het bloed. Er is slechts één aanneembare waarheid voor de wachters; u bent schuldig. Voor de dood en de verdwijning van de dochter van de keizerin. U belandt in de lik. De nor. De petoet. En daar is het aan u om te ontsnappen. U staat er niet alleen voor. Er zijn medestanders die weten dat u, Corvo, niet het kwaad bent. Deze zullen u helpen te ontsnappen en daarna de juiste kant op te sturen om Emily, de dochter, te vinden te bevrijden.

Mooi hè? Klassiek. Niet al te veel om het lijf, maar net voldoende voor wraak. En dat is precies waar de game om draait. Wraak en gerechtigheid. Na uw ontsnapping vindt u onderdak bij de rebellen. Deze helpen Corvo waar ze kunnen. Met het vervaardigen van wapens, ammunitie en upgrades. Maar ook met informatie en een veilig plek om te slapen. Tijdens dit verblijf –en hoe dat precies gebeurd laten we even in het midden- speelt u de eerst “kracht” kwijt. Op het moment dat dit gebeurd begint de game pas echt. Want dan komt de ware aard van Dishonored naar boven en toont de game zijn potentie en kracht.

 

De kracht van Dishonored

De gameplay is waar deze game het van moet hebben. Zoals eerder aangegeven niet van een ijzersterk verhaal en ook grafisch valt er nog wel wat af te dingen op de game. Maar de gameplay maakt alles goed. Tijdens uw missies kunt u in de stad namelijk “runes” vinden. Met deze runes kunt u uw krachten uitbreiden. De kracht van deze krachten (yes, phun intended) is dat u hiermee zelf kunt bepalen hoe u speelt. En dat maakt de game geweldig. Want al deze krachten geven u de vrijheid om door de stad te bewegen en missie op te lossen zoals u dat wil. Persoonlijk speelde ik de manier van daktoerist. Het is werkelijk geweldig om van dak naar dak te springen of te teleporteren en daar vanaf een hoge afstand mijn tegenstanders op de grond uit te schakelen. Maar het is ook mogelijk om op dit manier langs ze te komen zonder gezien te worden.

Een andere manier is om bezit te nemen van één van de vele ratten die in de stad rondlopen. Door snel over de straat te rennen naar uw bestemmingen is het mogelijk om ongezien door de straten en riolen op uw doel af te gaan. Er is ook een mogelijkheid om de tijd stil te zetten. De eerste stap in dit proces van is vertragen, het tweede is totaal de tijd stil te zetten. Dit geeft ook een legio aan mogelijkheden. Doden of wegkomen? De keuze is aan u. Mocht u voor het doden gaan, dan gaat uw chaos-meter omhoog. Aan het einde van elke missie krijgt u te zien hoeveel chaos u veroorzaakt heeft. Des te meer chaos (lees doden), des te drukker het de volgende keer dat u de stad bezoekt. Zo zijn er bijvoorbeeld meer groepen ratten aanwezig en ook zullen er meer weepers lopen. Weepers zijn geïnfecteerde door de plaag die er heerst. Want buiten de ontvoering van de keizerin haar dochter is de plaag iets dat de hele stad in zijn greep heeft. Dit, samen met de steampunk stad die men neer heeft gezet is wat Dishonored maakt tot een heerlijke game.

Is er dan niets te zeiken?

Zijn er dan nog negatieve punten? Helaas wel. Het zijn er twee, maar deze mogen wij u niet onthouden. Zoals al eerder gezegd maakt men games voornamelijk voor de console. En ondanks dat Dishonored een first person game is, is dit toch echt een console game. Dit is te merken aan de grafische “kracht” en de besturing. Grafische heeft de game een andere stijl dan normaal. Een beetje schilderij-achtig. Dat is super en past, maar een highres texture pack had niet misstaan. Veel objecten worden er in close-up niet mooier op. Dat sommige gebieden of ruimtes wat leeg lijken is nog te overzien. Er lopen geen hordes mensen op straat, maar dat geeft ook wel weer een stukje spanning. Want wie weet staat er om de volgende hoek wel iemand.

De besturing toont dat er meer toetsen op een keyboard zitten dan op een controller, maar dat dit niet wil zeggen dat het besturen daarom makkelijker wordt. Soms is het niet te doen om bepaalde handelingen te verrichten. Een voorbeeld: ergens in de game is een schuifdeur die via een wiel omhoog gedraaid kan worden. Zodra u het wiel loslaat zakt de deur en moet u, mits u de loot er achter wil pakken, hier vlug op afrennen en er onderdoor sliden. Op de PC draait u met de “f” het wiel. De “f” moet ingedrukt blijven anders daalt de deur al. Uw vingers zitten op de “w s a” en “f”. Op het moment dat u de “f” loslaat dient u een stukje achter uit te lopen met de “d”, vooruit met de “w” en tegelijk rennen met de “ctrl”. De deur daalt inmiddels als een malle en terwijl u deze toetsen ingedrukt heeft en snel probeert te rennen moet u ook nog op de “c” drukken om te sliden. En sturen met de muis. U snapt, dit soort trucjes zijn niet gemaakt voor een PC. Op een console met triggers werkt dit een stuk beter. Dit soort acties zijn er niet heel veel, maar frustrerend is het zeker. En loot laten liggen? FuqU! Dat doen we niet.

In the end is Dishonored

Dishonored is precies wat ik hoopte, een heerlijke game. Een game die u in acht uur uit kunt spelen als u gewoon simpel enkel de hoofdmissies speelt en verder niet rond wil kijken naar extra mogelijkheden om uw karakter uit te breiden. Als dit uw speelstijl is zou ik zeggen wacht op Call of Duty. Want u bent dan vast ook iemand die gewoon over straat gaat rennen en iedereen overhoop steekt. Dat is niet waarom u Dishonored moet spelen. Ondanks dat de waypoints het zoeken naar runes en charms (welke extra stats geven aan Corvo) redelijk eenvoudig maken en ook het vinden van de plek waar de quests zich afspelen is er genoeg voldoening te halen om alles te collecten. Want door elke upgrade wordt het weer net iets leuker om uw onteerde gevoel te herstellen.

 
Waarom wel

Waarom niet

Cijfer: 9

 
Dishonored is ontwikkeld door Arkane Studios en is uitgegeven door Bethesda. De game is reeds verkrijgbaar voor Xbox 360, Playstation 3, en PC. Wij testten het op de PC.

Categorie: Reviews door JungleJack

Vorig artikel: Arma 3 devs zitten wat langer vast
Volgende artikel: Heeft u Project Eternity al gesteund?