Guild Wars 2. Het kan u, als trouwe Duimschroef-bezoeker, niet ontgaan zijn. Vooral vorige week was het MMO’s voor en MMO’s na, wat uiteindelijk tot uiting kwam in mijn liefdesverklaring aan Lion’s Arch, een grote stad in het GW2-universum. Maar het uiteindelijk oordeel moest natuurlijk nog komen. Maar aangezien het hier de grootste MMO van de afgelopen tijd betreft, willen we natuurlijk wel tot een goed oordeel komen. En dus besloot de redactie niet één, maar twee reviewers de wereld van Tyria in te sturen.

Dina’s overdenkingen

Waar mijn beste collega zich heeft gericht op het begin van het spel, heb ik besloten mij juist te richten op het einde van het spel. Nu besef ik mij goed dat ‘einde’ in een MMO een beetje een loos begrip is. Hoe kan je van een einde spreken als je steeds weer een nieuw karakter kan maken? Desondanks is het grootste gedeelte van de reis afgelopen als je na al die uren eindelijk level 80 bent. Dat lukte mij in 78 uur verspreid over 9 dagen. Ja, dat zijn heel wat uur per dag. Wat wil je als je verplicht in het Duimschroef testhok opgesloten wordt en er pas weer uit mag komen als je iets weet over het einde van het spel? Dit werk soms…

Terugschalen

Iets wat niet helemaal nieuw is voor MMO’s, maar wel erg belangrijk voor Guild Wars 2, is dat jouw karakter zich schaalt naar de wereld om zich heen. Speel je als een level 20 figuurtje een potje World versus World (het gigantische PvP-gedeelte waar je met grote groepen van jouw server tegen andere servers speelt), dan schaalt het spel jouw karakter automatisch op naar level 80. Je hebt alleen nog maar de vaardigheden en de spreuken van level twintig, maar je gaat zeker niet in één klap dood. In dungeons is dit net zo, dus als je een stel gildevrienden helpen wilt in een dungeon, dan is de uitdaging voor jou net zo groot als voor je maten. En mocht je jouw broertje willen helpen levelen in zijn begingebied, dan schaalt het spel jouw karakter ook terug naar level 1. Dit is een groot voordeel, want zo kan je altijd doen wat je wilt. Het zorgt er ook voor dat je altijd wel wat te doen hebt in het spel. Ben je levelen zat? Ga dan lekker PvP spelen. Of ga een dungeon van 10 levels eerder in die je destijds gemist hebt. Ook samen quests doen ook al is de ene level 80 en de ander level 10 is weer leuk omdat er niet één iemand is die veel en veel sterker is. Het heeft ook wel nadelen, als je bijvoorbeeld een beginzone door wilt lopen kan je alsnog aangevallen worden door computergestuurde vijanden (ook wel mobs) omdat het spel denkt dat je minder sterk bent dan je daadwerkelijk bent.

 

Crafting en de Trading Post

Maar wat als je gewoon in een stad wil staan. Even uitpuffen van het levelen en het veroveren van kastelen van rivaliserende servers? Dan heeft het spel een aantal uitgebreide crafting-mogelijkheden. Ben je een Warrior, dan is het wellicht nuttig om via Armorsmithing en Weaponsmithing je eigen bepantsering en wapens te maken. Ik speelde een magisch karakter, dus ik koos voor het maken van mijn toverstaven en mystieke juwelen via Artificing en Jewelcrafting.

Vrijwel alles wat je in de wereld vind kan je gebruiken met crafting. Oude wapens kan je laten omsmelten voor dat schaarse ijzererts, terwijl je een stugge leren broek uit elkaar kan halen om het leer weer ergens anders te gebruiken. Zelfs het bloed, de botten, de tanden en het gif van de verschillende vijanden kan je gebruiken om de wapens speciale krachten te geven. Ook is het mogelijk je eigen ‘recepten’ te ontdekken. Dit zal later de beste en goedkoopste manier blijken te zijn om je crafting skills te levelen, maar aannemende dat je het niet online opzoekt kan je soms voor prettige verrassingen komen te staan.

De meeste crafting professions lijken toch op elkaar, maar degene die hier het sterkst van afwijkt is Cooking. Overal in de wereld zijn verse kruiden en groenten als tomaten en uien te vinden. Bandieten dragen zaken als bessen, chocolade en appels met zich mee en zoals het gaat zijn deze ingrediënten later ook van jou. Met een beetje creatief ontdekken kan je de lekkerste taarten of broden maken, welke natuurlijk ook allemaal positieve, sterke effecten hebben op jouw avatar in het spel. Crafting in Guild Wars 2 is écht heel erg goed gedaan. Het werkt soepel en je hebt zo door wat je wel en niet kan maken. Als je het een beetje bijhoudt maak je zwaarden of ringen die je tijdens het levelen al gewoon gebruiken kan.

De Trading Post is het veilinghuis van Guild Wars 2, maar het werkt anders als in World of Warcraft. Het spel groepeert dezelfde soorten items bij elkaar, maar maakt wel onderscheid in de prijs die de verkoper wil hebben. Zo staan ijzererts of planken hout handig onder één naam, met daarachter de prijzen die de verschillende verkopers aanhouden. Ook dit is handig gegroepeerd op de verkoper die de spullen het goedkoopst aanbieden. Is dit alsnog te veel? Wil je niet 40 silver voor een zwaard betalen, maar zou je het wel overwegen als het zwaard 25 silver zou kosten? Dan kan je als koper contracten op de Trading Post zetten voor de prijs die je wilt. Voor de verkoper is er het voordeel dat hij meteen zijn geld heeft en hij niet hoeft te concurreren met duizenden andere Weaponsmiths, terwijl de koper zijn gewenste goederen voor een fractie van de marktprijs kan krijgen.

World versus World

In World versus World neem je het met spelers van jouw server op tegen de rest van de wereld. Dit doe je in twee grote gebieden. WvW werkt zo dat je het altijd tegen twee andere servers op moet nemen.

Allereerst heeft iedere server zijn eigen ‘Battleground’. Dit zijn drie identieke, grote gebieden waar een groot kasteel staat met daar tegenover twee kampjes van de andere twee servers. Zo heeft mijn server Aurora Glade op de ‘Aurora Glade Battlegrounds’ een groot kasteel. Tegenover dat kasteel verzamelen de twee andere servers zich tegen ons, al kunnen ze elkaar ook de hersens inslaan. Op gebied van de andere server is Aurora Glade samen met de derde weer de aanvallende partij. Omdat deze gebieden identiek zijn aan elkaar heeft er niemand een voordeel. Toch zijn dit de minst populaire gebieden. Waar het om gaat in World vs World is de Eternal Battlegrounds, de tweede en belangrijkste zone.

De Eternal Battlegrounds werken als een drielandenpunt met in het midden een gigantisch, neutraal fort. Dit fort is niet alleen belangrijk voor de punten die het jouw server oplevert, maar ook omdat het een ideale uitvalsbasis biedt naar de rest van het gebied. Om dit fort heen staan kleinere kastelen en supply camps, welke ook allemaal geld waard zijn. Deze supply camps zijn belangrijk omdat spelers met genoeg hout en steen dingen als stormrammen, catapults, balista’s en trebuchets kunnen bouwen. Met twintig man tegen een eikenhouten deur aan rammen heeft in Guild Wars 2 geen effect, het is veel belangrijker om de stormrammen van jouw team goed te verdedigen. Elke week stoppen alle zones eventjes en worden de punten van de servers opgeteld. Op basis van de punten ga je dan de volgende week tegen betere servers als je het goed doet en tegen mindere servers als je het slechter hebt gedaan. Zo speel je altijd tegen servers van je eigen sterkte, zo hoopt ArenaNet.

World vs World is gigantisch en het is een prettige afwisseling, maar er zijn wel nadelen. Het is mogelijk om met een kleine groep onbewaakte supply camps te veroveren, maar voor het neerhalen van een kasteel of het grote fort in het midden van de map heb je echt een grotere groep spelers van ten minste twintig man nodig. Wil je dus echt wat bereiken in World vs World, dan moet je je aansluiten bij een groep. Het is niet ongewoon om met een grote groep vijf minuten lang tegen een kasteeldeur aan te kijken terwijl de levensbalk langzaam terugloopt. Eenmaal gebroken, dan is het kasteel binnen de dertig seconden veroverd. De woorden ‘zerg’ of ‘where is the zerg’ vallen dan ook vaak in de chat. Als je niet bij zo’n grote groep hoort, kan het gevoel van nutteloosheid boven komen borrelen. In je eentje is zo’n kasteel echt niet te verdedigen, terwijl je op het open veld in het gras wordt getrapt als twintig man of je heen denderen.

Verder missen er doelen op de lange termijn. World vs World gaat zonder te stoppen door tot het einde van de week. Daarna telt men de punten van elke server en kan je het de volgende week weer overnieuw doen. Er is gear te verzamelen met zogenaamde Badges of Honor, maar door de genormaliseerde statistieken van elk karakter heeft dit minder effect dan je zou willen of hopen. Ook is het erg belangrijk om tenminste één wapen te bezitten waarmee je op afstand kan schieten. Classes als Warriors, Guardians en Thiefs kunnen zich nuttelozer voelen terwijl magiërs en boogschutters de tijd van hun leven hebben terwijl ze vanaf kasteelmuren pijlen en meteorieten laten neerkomen op de vijanden.

Maar er zijn net zo vaak momenten dat het fantastisch is. Ik herinner me nog goed een schermutseling waarbij de drie servers elkaar op het open veld naar het leven stonden, elkaar constant aftastend, trekken en duwend. Ook leuk is om een belegering van een vijandelijke server te breken en daarna zelf het kasteel in te nemen. Met een groepje van een kasteelmuur afspringen en de belegerende troepen met de staart tussen de benen naar huis sturen gaat nooit vervelen.

 

Dungeons

Er zijn acht dungeons in het spel. Vijf van deze dungeons kan je in tijdens het levelen, terwijl drie dungeons geschikt zijn nabij het level 80. Natuurlijk kan je ook op later level de eerdere dungeons in vanwege het aangepaste, teruggeschaalde level, dus ze blijven altijd een uitdaging. Elke dungeon komt in de Story Mode variant en de Explorable Mode variant. EM is voor groepen van vijf spelers die echt een uitdaging willen, terwijl Story Mode makkelijker is. Maar geen van deze twee is echt gemakkelijk. Dungeons zijn erg uitdagend, maar de moeilijkheid zit hem in de chaos die ontstaat.

Guild Wars 2 werkt namelijk niet met de ‘holy trinity’ van tank, healing en dps. Er zijn geen tanks en healers in dit spel. Iedereen kan healen en iedereen kan (moet) schade berokkenen aan de vijandelijke mobs en bazen. Maar tegelijkertijd ontstaat er chaos omdat iedereen bang is om geraakt te worden. Want er mogen dan geen tanks in het spel zitten, na twee klappen van de baas ben je wel het haasje. Nu kan je door te rollen en te duiken wel enkele zaken ontwijken, maar het blijft chaotisch. In groepen is het belangrijk om elkaar via andere manieren te helpen. Een thief kan rookbommetjes op de grond plaatsen waardoor de vijand tijdelijk verblind is. De meeste normale mobs zijn via ijs-spreuken te vertragen of aan de grond te nagelen. Zo is het de bedoeling om de zware klappen van de boss te ontwijken terwijl gecombineerde aanvallen van rook, gif, vuur en ijs de baas in een permanente staat van verwarring houden.

Het is alleen jammer dat het spel de speler nergens voorbereid op deze manier van werken. Ascalonian Crypts, de eerste dungeon in het spel, is dan ook nog eens één van de lastigere. Groepen die voor het eerst een dungeon proberen worden vaak ook genadeloos afgemaakt. Pas na een paar keer klikt het en is de chaos wat te beteugelen, maar het blijft behelpen. Het spel heeft geen ‘dungeon finder’ dus je moet zelf vier andere mensen bij elkaar sprokkelen. Gezien het teamwork dat nodig is, is dat misschien maar goed ook. Maar ik blijf de houvast van de holy trinity missen. Het is fijn dat mensen zich niet langer gedwongen voelen een healer of een tank te spelen als men dat niet wil, maar het alternatief van Guild Wars 2 is een matig compromis.

 

Worldbosses

De grootste vijanden kom je echter niet tegen in de dungeons. Er zijn een aantal grote draken, ook wel world bosses, die de wereld van Tyria onveilig maken. Elke drie uur landen deze gigantische beesten, waarna grote groepen avonturiërs in de regio op de hoogte gesteld worden van de aanwezigheid van zo’n vliegend reptiel. Een beetje als in World vs World proberen groepen van twintig tot veertig spelers de draak neer te halen. En de beesten zijn werkelijk gigantisch, zoals het bovenstaande plaatje van Tequatl the Sunless wel laat zien. Dit is, zonder twijfel, episch.

Maar voor zo’n gigantische draak is het allemaal niet erg moeilijk te noemen. De draak doet niet echt veel schade aan de spelers en de schade die het doet is niet groot genoeg wat jij niet zelf weer terug kan krijgen via allerlei vaardigheden en spreuken. Ook hier steekt het gebrek aan de holy trinity weer zijn kop op. Omdat er geen sterke, forse tanks zijn die de klappen op moeten vangen, kan de draak niet voldoende schade doen aan de groep. Hoe episch de beesten er ook uitzien, uiteindelijk blijven het ‘loot piñata’s’ die, als ze eenmaal gebroken zijn, een snoepregen van magische wapens en bepantsering tot gevolg hebben. Het is zeker een prettige afwisseling en de eerste keer dat zo’n draak om de hoek komt kijken schrik je je een hoedje, maar deze bazen hadden zeker moeilijker gekund.

End-game

Er is nog één aspect dat ik dien te behandelen en dat zijn de laatste drie zones van het spel. Dit zijn zones geschikt voor level 75 tot 80. De heart-quests zijn verdwenen en het enige wat op de kaart aanwezig is zijn de Dynamic Events waar we het eerder al over hadden. Dit is even wennen aangezien die Heart quests wel enige houvast bieden in de zone, maar dat duurt maar eventjes. In deze drie zones is het de bedoeling vijf aparte tempels te veroveren. Elke tempel kent een stuk of vijf a acht Dynamic Events die voorgaan aan de daadwerkelijke aanval op de tempel. Deze evenementen lopen allemaal prettig en rap in elkaar over, alsof je een strijdtocht door het vijandelijke gebied aan het organiseren bent. Deze aanvallen hebben een climax in een grote baas op het einde, maar ook deze world bosses zijn niet echt moeilijk te noemen. Helaas vertonen deze drie zones ook de meeste bugs in het spel. Soms kan een evenement niet meer werken, wat pas bij een restart van de server opgelost is. Dat is jammer, want voor de volledige server loopt het hier dan muurvast, al is dit iets wat ArenaNet in de toekomst vast zal fixen.

Vervelender is dat de drie complete zones overlopen zijn met ondode zombies. Nu was ik die zombies al een tijdje zat, maar drie zones met enkel en alleen dode vijanden, kapotte ruïnes, zwartgeblakerde bomen en vervallen tempels is wel iets teveel van het goede. Helemaal omdat de zones tot dat punt juist erg divers zijn geweest, van tropische eilanden met een piratenthema tot gebieden vol met witte sneeuwtoppen. Verder zijn die zombies letterlijk overal. Waar je in de eerdere zones rustig op een pad kunt lopen zonder aangevallen te worden, moet je dit in de latere zones niet proberen. De ‘gele’ neutrale dieren als herten en zwijnen die niet meteen tot aanval over gaan, ontbreken ook. Heb je dan eenmaal een zombie verslagen, dan respawnen ze binnen no-time weer. Ik ben op het punt aangekomen dat ik maar door een groep heenbanjer zonder ze aan te vallen, omdat ik weet dat ze achter mij toch weer respawnen. In de allerlaatste zone van de drie is het sowieso aan te raden om met een groep te spelen, aangezien de vijanden hier opeens zo sterk worden dat het in je eentje een groot probleem is.

Aan de laatste drie zones hou ik ook een beetje een dubbel gevoel over. Aan de andere kant is het lekker hectisch met de Dynamic Events die overal als paddestoelen uit de grond schieten. Een uur lang via allerlei evenementen een grote aanval voorbereiden, om dan met een groep of twintig man zo’n tempel te veroveren. Dat is geweldig leuk en bij elke stap wordt je beloond voor het gedane werk. Maar door de constante stroom van zombies en de snelle respawns, maakt dat je hier zo snel mogelijk maar doorheen wilt lopen. Ook is er te weinig afwisseling wat betreft de sfeer en de locaties die bezocht worden.

Conclusie

JungleJack: Ik heb besloten Guild Wars 2 niet zo hardcore te spelen als ik ooit met EverQuest, Dark Age of Camelot of World of Warcraft heb gedaan. Waarschijnlijk ook omdat het niet nodig is haast te maken. Je abonnement loopt immers niet af, dus je kan er zo lang over doen als je zelf wil. Maar elke keer als ik Guild Wars 2 binnenstap vermaak ik mij, heb ik genoeg te doen en vliegt de tijd voorbij. Wat ook erg prettig aan de game is, is dat het niet verplicht is om met andere mensen op te trekken. Niet dat ik mensen schuw ben, maar het is heerlijk als je het alleen kan doen en er voor kan kiezen als je het nodig acht of gezellig vindt.

Normaal ben ik iemand die in een MMORPG niet zo veel tijd spendeert aan het craften. Ik koop het wel ergens is mijn insteek meestal. Dat is gek genoeg nu anders. Ik verzamel en ik craft mijn eigen wapens en armor. Maar als ik er geen zin in heb koop ik het lekker van andere spelers. Dat is het mooiste aan Guild Wars 2, het kan links om, of rechts om. Speel het hoe jij het wil. Wil je enkel de story quest spelen en verder alleen maar craften? Doe je dat toch lekker, kom je ook op level 80. Speel het zoals je wil, dat is Guild Wars 2.

Dina: Het levelen in Guild Wars 2 is een ervaring apart die ik iedereen wil aanraden. Het woord wat de reis als beste omschrijft is ‘effortless’. Ben je levelen zat? Ga je toch lekker PvP-en, nieuwe zones ontdekken, een dungeon doen of je storten op het craften? Doe wat je wil. Dat ArenaNet de speler – omdat deze geen abonnement betalen moet – niet aan het spelen dient te houden, maakt dat dit de meeste relaxte MMO-ervaring is in een lange tijd. Ik zou dan ook iedereen op het hart willen drukken om niet naar het einde toe te racen. Ik heb dit wel gedaan omdat ik een review moest schrijven, maar voor mijn tweede karakter ga ik lekker de tijd nemen.

Een andere reden is omdat End-Game content zonder twijfel het zwakste is van dit volledige pakket. De laatste drie zones zijn niet zonder problemen, World Bosses bieden eigenlijk geen uitdaging, Dungeons kunnen frustrerend zijn als een baas besluit jou aan te vallen en de chaos in de groep merkbaar is. World vs World is een beter alternatief, maar het gebrek aan doelen op de lange termijn maakt dat dit soms als een ‘grind’ kan voelen. Wat overblijft is sPVP, ook wel Structured PvP, waarin je met groepen van 5 tot 8 man het tegen andere groepen opneemt. Deze vorm van Death Match i.c.m. het veroveren van punten als in Battlefield is een vorm van PvP waar ik het nog het minst over heb gehad, maar het is zeker erg leuk om te doen. Een perfecte mix van PvP zonder dat massale van World vs World. Voor fans van de battlegrounds in WoW zeker een aanrader.

In deze blogpost van ArenaNet geeft men aan dat men voor end-game een visie heeft dat je niet alleen maar hoeft te PvP-en of te raiden. Het is jammer dat alle geschetste alternatieven allemaal hun eigen problemen hebben, waarvan de meeste problemen van systematische aard zijn. Het gebrek aan de holy trinity is niet in het spel te patchen. World vs World zie ik niet minder gefocust op de grote groep worden. Het ontdekken van de wereld doe je welgeteld één keer.

De meeste van deze nadelen verdwijnen echter als sneeuw voor de zon als je een versnelling terugschakelt. De les die Guild Wars 2 aan iedereen, en dus ook aan mij, wil leren is dat je dit spel niet als een hardcore MMORPG moet spelen. Doe je dat wel, dan bemerk je vanzelf de mindere zaken aan het einde van de rit. Wat niet wil zeggen dat je je niet bewust moet zijn van de problemen die de end-game content heeft hoor. Maar heb dus geen haast. Geef ArenaNet de tijd nieuwe patches en content uit te brengen. Neem de tijd, geniet van de reis, kijk om je heen. Doe je dat, dan heb je plezier je als nooit tevoren. Alleen om deze reden al is Guild Wars 2 een revolutie in het MMO-landschap en moet iedereen dit spel sowieso één keer gespeeld hebben.

 
Waarom wel

Waarom niet

 

Cijfer: 9

 
Guild Wars 2 is ontwikkeld door ArenaNet en is uitgegeven door NcSoft. De game is reeds verkrijgbaar voor de PC.

Categorie: Nieuws, Reviews door Dina

Vorig artikel: Guild Wars 2 – Review [Deel I]
Volgende artikel: Duimschroef weekreview – week 38