Borderlands 2 is, en daar waren zowel Grbn als ik al snel achter, eigenlijk een partygame. Maar niets is zo sneu als iemand die Mario Party is zijn eentje moet doen, of iemand die Mario Kart niet tegen drie schreeuwende vrienden kan spelen maar het online tegen gezichtsloze Japanners op moet nemen. Dat ik hier voornamelijk Nintendo-titels aan het oprakelen ben is geen toeval. Sinds de N64 hebben alle Nintendo-consoles namelijk de mogelijkheid drie extra controllers in te pluggen. De games en de console lenen zich er goed voor. Maar op de PC is het een stuk minder breed gezaaid. Dus daarom trommelden we een derde persoon op voor een paar flinke speelsessies Borderlands 2.

Dina: Dus, Borderlands 2. Misschien moeten we het eerst eens over onze karakters hebben?

Grbn: Dat lijkt me een goed plan. Ik speel dus als Zer0, een karakter met een buitenaardse look. Hij kan zich specialiseren op 2 gebieden. Je kan hem spelen als een sluipschutter, waarbij hoe verder je komt in het spel, je meer schade toebrengt met schoten door het hoofd. Maar je kan hem ook spelen als een soort ninja, met bijbehorende vechtstijl. Zo kan ik tijdelijk onzichtbaar worden, om vervolgens met extra schade toe te slaan vanuit deze onzichtbaarheid.

Dina: En waar jij dus de geheimzinnige spaceninja speelt, neem ik fijnzinnige Axton. Ook wel de commando, een soldaat-type die een automatisch turret op kan roepen. En om eerlijk te zijn viel dit karakter mij een beetje tegen. Je kunt ruwweg twee kanten op: of je maakt je eigen karakter sterker, of je maakt de turret sterker. Jezelf sterker maken is alleen nogal saai. Doe 25% meer schade. Laat schilden 50% sneller regenereren. Draag twee granaten meer. Het is allemaal zo saai, zo incrementeel. De turret van upgrades voorzien is stukken interessanter, maar niet minder passief. Zo kan je hem raketwerpers geven of dubbele machinegeweren, maar het blijft een autonoom stuk apparaat. De Commando speelt het hele spel hetzelfde en dat is wel jammer. De Siren daarentegen, waarmee onze derde vriend speelde, bleef tijdens alle spelsessies relevant, voornamelijk om de ‘Phase Lock’-ability (hou een vijand vast in de lucht).

Grbn: Ik had zelf het gevoel dat de verschillende karakters redelijk gebalanceerd waren. Waar sommige classes beter zijn op de lange afstand, zijn sommige weer beter op de korte afstand. Dit is ook weer afhankelijk van de talent tree die iemand kiest. Elk karakter heeft 3 talent trees waar hij punten in kan stoppen. Vaak levert dit 2 verschillende speelstijlen op. De laatste tree is vaak een combinatie van beide. Elk level dat je omhoog gaat heb je weer een nieuw punt te spenderen, vergelijkbaar met de (oorspronkelijke) talent trees van World of Warcraft. Daarnaast is er ook nog de ‘Badass Rank’. Dit zijn een soort uitdagingen in het spel. Een uitdaging kan variëren van het uitschakelen van 25 vijanden, tot het volledig upgraden van je backpack. Voor een hogere Badass Rank krijg je weer punten, waarmee je je karakter kan verbeteren. Denk hierbij aan het hebben van meer levenspunten, of meer schade toebrengen met granaten of geweren.

Dina: Wat niets afdoet aan het schieten hoor. De gigantische hoeveelheden shotguns, snipers, SMG’s, six-shooters en stuiterende granaten die je krijgt zijn echt geweldig. Deze worden, zoals wellicht bekend is, willekeurig gegenereerd, maar de verscheidenheid is immens.

Grbn: Ik moet bekennen dat ik eigenlijk nog geen guns heb gevonden die er precies hetzelfde uitzien, wat voor mij een vereiste is voor dit soort games. Er zou dus echt sprake kunnen zijn van ’87 bazillion guns’, zoals het spel claimt. Zo zijn er geweren die bij het zoomen in een burst schieten, terwijl je andere geweren hebt die je tijdens het reloaden naar de vijand toesmijt en die vervolgens ontploffen. Dit soort eigenschappen zijn afhankelijk van de fabrikant van de wapens. De fabrikanten zijn hetzelfde als in deel 1, maar er is nu veel meer verschil tussen de wapens. Waar er in deel 1 vaak alleen wat cijfertjes anders waren tussen wapens van verschillende fabrikanten, zijn er nu veel meer eigenschappen die bij een fabrikant horen.

Dina: En er zit ook iets tactisch in. Geweren die kogels afvuren die de vijand in de fik zetten zijn goed tegen menselijke tegenstanders als bandieten, terwijl exploderende kogels weer goed werken tegen dieren. Giftige, corrosieve slugs of elektrische pijltjes doen weer wonderen tegen mechanische tegenstanders. Het beste is als je het zo weet te spelen dat de vier geweren (iedere speler kan maar vier wapens in zijn quickslots hebben, al kan je wel meer bij je dragen) allemaal verschillende soorten kogels uitspuwen.

Grbn: – Ik merkte zelf eigenlijk dat ik vooral één wapen gebruikte, welke het meeste schade toebracht. Maar het is ook leuk om af en toe eens een ander wapen te proberen, ook al doet die minder damage. Maar is niet alleen maar verscheidenheid in de wapens, ook schilden en andere zaken die je kan dragen geven weer bijzondere bonussen. Zo heb je schilden die ontploffen als ze van je af geschoten zijn of granaten die zich ontpoppen als clusterbommen.

Dina: Al met al werkt het erg goed. Je blijft spelen omdat je meer geweren wil met gekke zaken, waarmee je de steeds weirdere vijanden kan verslaan.

Grbn: Wat ik wel merk is dat je vrij lang blijft rondlopen met een sterk wapen. Ik had liever nog iets vaker mijn wapen of schild vervangen door een andere versie, ook al is het maar een zeer kleine verbetering. In coop is dit nog een groter probleem. In Diablo 3 bijvoorbeeld ziet iedereen zijn eigen loot. In Borderlands 2 is dit echter gedeeld. Het kwam dus eigenlijk telkens voor dat wij met zijn drieën als een stel gieren (vooral onze derde medespeler is een uitzonderlijk grote gier – Dina) op de vijand sprongen als hij dood was om meteen alles te kunnen looten. De kruimeltjes gaf ik dan natuurlijk aan jullie terwijl ik de beste gun voor mezelf hield. Geld en ammo zijn dan gelukkig wel weer gedeeld.

Dina: Inderdaad. Met vrienden kan je afspraken maken over welke soort wapens naar wie gaan, maar met vreemdelingen kan dat natuurlijk niet. Het is spijtig dat je er als eerste bij moet zijn om toch nieuwe drops te kunnen pakken. Dit gaat regelrecht tegen de spirit van cooperatie in.

Grbn: Hoe cliché het ook klinkt, samenspelen is toch écht leuker. De tegenstanders zijn sterker en als je bepaalde wapeneffecten en abilties weet te combineren geeft dit een goed gevoel. De vijanden zijn gelukkig ook gevarieerd genoeg in het spel. Zo heb je vijanden die grote kisten met wapens op hun rug dragen. Als je ze dood hebt, heb je nog de extra hoop op betere wapens in die kist. Ook heb je vijanden die, wanneer je hun hoofd eraf schiet, helemaal doordraaien. Hierdoor vallen ze vriend en vijand aan en worden ze ook sterker als ze bijvoorbeeld bevriende karakters doden. In coop kom je ook vaker zogenaamde ‘badass’ vijanden tegen, waardoor ook alles nog een stukje moeilijker is, omdat ze meer schade toebrengen en meer levenspunten hebben.

Dina: Over die vijanden, wat ook uitgebreid is in dit spel is dat je vrijwel overal naartoe kan rijden. Eigenlijk net als in id Software’s shooter Rage kan je met postapocalyptische zandbuggies en pick-up trucks door de complete wereld van Pandora crossen. In Borderlands 1 was dit toch een stuk minder.

Grbn: In Borderlands 1 waren er maar twee gebieden waar je je voertuig echt nodig had. In Borderlands 2 zijn de gebieden toch een stuk groter, waardoor je de voertuigen eigenlijk wel moet gebruiken omdat je anders veels te lang moet lopen.

Dina: Alleen sommige gedeeltes zijn afgezet, zoals bijvoorbeeld basisses vol met psychomidgets of giftige insectactigen. Voor de rest, go your gang.

Grbn: Maar naast dat je de auto meer moet gebruiken, zijn er hiervoor ook meer mogelijkheden. Zo zijn er nu meerdere typen voertuigen en kun je ook de kleur en de wapens aanpassen. Dit kan variëren van standaard zwart of groen tot de meest bijzondere camouflagestrepen. Deze kleurtjes kun je ook weer krijgen van vijanden, maar worden helaas niet gedeeld. Het uiteindelijke doel is natuurlijk om de auto te maken die het lelijkst eruit ziet. Naast dat je je auto kan aanpassen, kan je ook de look van je eigen karakter aanpassen. Ook deze looks kun je weer krijgen van quests en vijanden.

Dina: Hoe zag jouw Zero er ook alweer uit? Ik heb een blauwe, een grijze en een paarse gezien. Was is het nu? Je zit nu in je groene periode toch?

Grbn: De groene periode is alweer een tijdje voorbij en ik rock nu met een vet bijtjeskostuum. Naast de kleurtjes kun je bijvoorbeeld ook andere helmen krijgen. Een vriend had bijvoorbeeld een helm van een boss uit Borderlands 1, omdat hij nog de savefile van dit spel op zijn pc had staan.

Dina: Meer dan iets visueels is het niet, maar toch is het aardig. Mijn pet-dragende Axton heeft nu een glazen oog, een groene baard en een gele overall aan. Onze Siren-vriend heeft er een cyber-emo van gemaakt. Grappig als je er van houdt. Geeft het je niets, dan blijf je het hele spel tegen de standaard karakters aankijken. Is ook niet erg. Maar wel een beetje saai. Ach, misschien zijn onze lezers wel saaie personen. Ik denk van wel.

Dina: En nu we het toch over karakters hebben, de absurde figuren die dit spel bevolken zijn echt geniaal. Het is een tijd geleden dat ik hardop gelachen heb, maar de schattige, sadomasochistische Tiny Tina, de hillbilly Scooter met een voorliefde voor zijn dikke nichtje Ellie en natuurlijk macho en opper bad guy Handsome Jack krijgen het allemaal voor elkaar mij te laten lachen. Heel erg geslaagd dus, deze karakters. Ik had begrepen dat Gearbox een ex-comedy scriptschrijver heeft aangetrokken voor de dialogen en dat is goed te merken. De dingen die ze uitkramen, de situaties waarin de spelers verzand raken… Het past allemaal perfect bij de grote chaos die ontstaat als vier spelers de geweren rood laten gloeien en de bizarre wereld waarop het verhaal zich afspeelt. Een chaotische, maar zelden vermoeiende ADHD-party game is het gevolg. Bloemen voor de scriptschrijvers.

Grbn: Zeker. Zelf vond ik de verwijzing naar deel 1 wel leuk. In deel 1 was het einde wat teleurstellend (de vault wordt geopend, er komt een tentakelbeest uit maar de loot was vrij crappy) en hier wordt in deel 2 nog redelijk vaak naar verwezen. Gearbox geeft zelf ook aan dat men ontevreden was met het einde. Een leuke verwijzing voor gamers ‘in the know’. Zo kom je de hoofdrolspelers van deel 1 (Roland, Brick, Lilith en Mordecai – Dina) tegen, die je vertellen dat ze dachten dat er echt wat te halen was in de vault. Ook bij de introductie van de karakters kreeg je al een indruk van de over-de-top mentaliteit. Mijn karakter werd geintroduceerd als Zero, as a number. Er waren nog wel meer easter eggs verstopt, zo moesten we pizza brengen naar Lee, Dan, Mick en Ralph (verwijzing naar de ninja turtles).

Dina: En wat te denken van de verwijzingen naar Minecraft, Dark Souls, Top Gun, Lord of the Rings en nog veel meer? Fans van popcultuur, meldt u!

Grbn: Nu weer serieus?

Dina: Meh.

Dina: De quests zijn overigens niet heel origineel. De karakters mogen dan goed geschreven zijn, het is toch vooral ‘verzamel 10 van dit’ of ‘schiet 25 van dat’. Soms zit hier meer variatie in, maar over het algemeen moeten bad guys afgeschoten worden.

Grbn: Dit klopt inderdaad, hier zagen we helaas niet zo heel veel variatie in. Maar het werd meestal in een grappige setting gedaan, dus ik vind het minder een probleem dan jij dat vindt. Vaak heb je ook nog een soort bonus-opgave, wat je dan betere opbrengsten geeft. Zo kan ik me nog herinneren dat we iemand moesten afschieten met een geweer met elektrische kogels, maar dat geen van ons een wapen had die die kogels had. Gelukkig bleek ik nog wat granaten te hebben met elektrische explosie. Op het moment dat ik de vijand wil afmaken met mijn laatste granaat, mis ik die natuurlijk. Vervolgens lopen we alledrie als een kip zonder kop rond omdat de vijand nog maar zo weinig levenspunten heeft en we allen haastig op zoek waren naar meer munitie of een geweer dat ergens nog ligt. Dit soort dingen leveren dan toch weer hilarische taferelen op.

Dina: Heb jij bugs gezien? Ik kan ze namelijk niet herinneren, wat knap is voor een spel dat we in coop gespeeld hebben en waar gemakkelijk zoveel fout kan gaan.

Grbn: Ik heb zelf eigenlijk geen bugs gezien. Er zijn hier en daar wel wat onzichtbare muren, maar dat is niet zo erg. Op sommig websites heb ik gelezen dat bij sommige mensen de ‘Badass rank’ progressie was gewist. Je kan de uitdagingen niet meer opnieuw doen, dus heb je wel een probleemje als dat gebeurt. Maar wij hebben dit gelukkig nog niet meegemaakt.

Dina: Dus, als conclusie. Topspel, toch?

Grbn: Zeker. Het spel neemt zichzelf niet te serieus, iets wat ik wel kan waarderen. Het is echt een game gemaakt om samen te spelen met anderen.

Dina: De actie, de karakters, de wapens, zijn allemaal top. Wat niet wil zeggen dat het niet leuk is in je eentje, maar zoals wel vaker is dit spel beter met meer man. Gegarandeerd lachen terwijl in een kakafonie van geweld psychotische lilliputters je naar je leven staan. Het is een tijdje geleden dat ik mij zo vermaakt heb met multiplayer.

Grbn: Als je genoten hebt van Borderlands 1, dan weet ik zeker dat je al zal genieten van Borderlands 2. De mindere onderdelen van deel 1 zijn verbeterd, wat je eigenlijk ook verwacht voor een vervolg. De originaliteitsprijs zal het helaas niet winnen.

Waarom wel

Waarom niet

Cijfer: 9

Borderlands 2 is ontwikkeld door Gearbox en is uitgegeven door 2K games. Wij hebben hem getest op de PC. De game is reeds verkrijgbaar voor de PC, Xbox 360 en Playstation 3.

Categorie: Reviews door Grbn

Vorig artikel: Nachtnieuws: vrijdag 28 september
Volgende artikel: Logitech K310 washable keyboard – Videoreview