Door alle hersenloze shooters is het lastig niet verdwaald te raken. Deze ‘toppers’ innoveren niet. Het is deze tijden fijn als er een andere game verschijnt waarbij wel risico’s worden genomen. Spec Ops: The Line is zo’n spel. Sowieso is de keuze om de speler vanuit de derde persoon mee te laten kijken riskant. De massa is het niet meer gewend, first person is de way to go. Weet Spec Ops: The Line toch voldoende te overtuigen?

De lijn tussen goed en kwaad

Omdat u anders toch gelijk naar beneden kijkt voor het cijfer; ja, u vindt in Spec Ops: The Line een shooter met een verhaal dat niet onderdoet voor een RPG. Dat verhaal heeft eventjes nodig om op te starten. U speelt met Kapitein Martin Walker en heeft twee teammaten bij u. Uw missie betreft het opsporen van Kolonel John Konrad. Deze missie begint simpel en komt ook vrij traag op gang. Later in het spel komt u erachter dat het 33e van de infanterie twijfelachtige acties onderneemt. Ik zal oppassen met spoilers.

Voor u het in de gaten heeft staat u voor een x aantal lastige dilemma’s. Na het maken van uw keuze staart u even naar het scherm. Het moet even doordringen, want de uitkomst van uw keuze kan gruwelijk uitpakken. De lijn tussen goed en kwaad vervaagt, en voor u het weet twijfelt u zelfs aan uw eigen personage. Dit is heel knap, dit doet geen enkele game. Het is zo jammer dat de game een tijdje nodig heeft voor u dit doorheeft. Bij mijn eerste speelsessie was ik niet echt enthousiast over de game. Op aandringen van collega’s wilde ik dan toch het einde zien. Dan komt het besef. U raakt zeker op het eind zo verward en betrokken, dat is iets unieks. Dikke pluim in uw reet, mannen bij Yager Development.

 

Schuilen voor het leven

Er is tegenwoordig iets met videogames waar ik een schurfthekel aan heb gekregen. Sinds Gears of War schijnt men te denken dat het leuk is om de hele tijd te schuilen. Spec Ops: heeft daar ook een handje van. Natuurlijk is dit realistischer en niemand wil met een Delta team de Rambo uithangen, dat voelt nep. Het probleem van Spec Ops is dat er vrij weinig tussen de schietpartijen in zit, buiten het verhaal. Er is een shoot-out, en uw heeft weer een paar meters rust. Vervolgens raakt u weer in de sleur van het schuilen en schieten. Het werd na een tijdje eentonig en het verhaal is dan nog het enige dat u daar doorheen moet slepen.

Niet dat het schieten slecht is uitgewerkt. De omgevingen zien er misschien niet geweldig uit, maar de ontwikkelaar heeft er prima aan gedaan flinke zandstormen en duinen toe te voegen. Het camoufleert, maar draagt ook daadwerkelijk bij aan de sfeer. Uw teammaten zijn gemakkelijk te besturen, maar vooral de sniper is uiterst effectief. Hij schakelt met één druk op uw controller de persoon uit die u aanwijst. Er zijn voldoende schuilruimtes om vooruit te blijven gaan en ook met de moeilijkheidsgraad is het goed gesteld. Ik ben door het hele spel heen slechts zes keer doodgegaan, maar dat had alles te maken met te weinig munitie.

 

Schaars

Munitie is niet vanzelfsprekend in Spec Ops. Het komt vaker voor dat het spel u dwingt om een wapen van de grond te rapen, simpelweg omdat u anders enkel met uw schoenen kunt gooien. Het is om deze reden dat de game uitstekend uitdagend blijft. Ondanks mijn geringe sterfgevallen, heb ik wel degelijk moeite gehad om midden in zo’n drukke shoot-out aan wat munitie te komen.

Gelukkig biedt Spec Ops u voldoende mogelijkheden om meerdere vijanden uit te schakelen met slechts een paar kogels. Naast de gebruikelijke explosieven die u kunt opblazen, zijn er zo nu en dan opslagtanks gevuld met zand. Schiet de glazen wand kapot en zie hoe uw vijanden bedolven worden alsof Erica Terpstra op een negenjarig jongetje springt.

 

Zand in je bilnaad

Dat u heel veel zand tegenkomt in het spel is niet verwonderlijk. De korrels doen echter daadwerkelijk iets met u. U heeft het gevoel kwetsbaar te zijn, u ziet soms minder goed door zandstormen en de stad is flink toegetakeld. Aan de andere kant zorgt het er ook voor dat de omgevingen soms wat inspiratieloos aanvoelen. Grafisch lijkt het allemaal net wat minder. Dit is geen belangrijke factor, want zand is leuk. Zolang ik het niet uit mijn eigen bilnaad hoef te vissen dan.

Het gaat nog een tikkie verder in de multiplayer. Als daar de zandstormen ontstaan, heeft dat namelijk effect op beide kanten. U kunt niet langer rennen, tenzij u daarvoor een perk heeft en uiteraard neemt uw zicht drastisch af. Een plafond wegschieten zodat een vijandelijk team vernietigd wordt door het vallende zand, dat levert plezier op. De multiplayer is leuk voor erbij en het verlengt de speelduur van het spel. Baanbrekend wil ik het echt niet noemen.

 

Spec Ops: The Line – Ondergewaardeerd

Het spel gaat duidelijk niet de erkenning krijgen die het verdient. Ook niet van mij. Als een spel eigenlijk niets fout doet, maar nergens echt excelleert… dan zou ik het normaal gezien met een 7 beoordelen. Spec Ops: The Line biedt echter een uitstekende speelervaring door een schokkend verhaal. Daarom is het zo jammer dat het spel in geen ander gebied zo creatief is. De manier van storytelling is ongekend, maar waarom alleen op dit gebied zulke risico’s nemen?

Spec Ops: The Line laat een spel als Call Of Duty qua totaalervaring ver achter zich. Maar omdat u er binnen acht uur doorheen sprint, kan ik niet overduidelijk stellen dat u datzelfde sprintje maar naar de winkels moet trekken. Het biedt een ongelooflijke ervaring, maar blijft herhalend achter muurtjes schuilen. De ontwikkelaar laat hier en daar wat liggen, wat ervoor zorgt dat hij niet ver boven alle muren van de gamesindustrie uitstijgt. Dit zorgt ervoor dat Spec Ops: The Line waarschijnlijk niet voldoende gaat opvallen. Het wordt een ondergewaardeerd juweeltje.
 

 

Cijfer: 8

Na het lezen van de review enthousiast genoeg geworden om de game te kopen? Dan kunt u hier terecht voor Xbox 360 versie, hier voor de PC en deze link voor de Playstation 3.
 
Spec Ops: The Line is ontwikkeld door Yager Development en wordt uitgegeven door 2K Games. De game is uit voor de PC, Playstation 3 en Xbox 360. Wij testten deze versie op de PS3.

Categorie: Reviews door Nick Peters

Vorig artikel: ‘Wii U grafisch bijna net zo krachtig als Xbox 720′
Volgende artikel: EU schiet ACTA af