Soms heb je van die dagen dat alles mee zit. De bus wordt net gehaald, er ligt nog één zak broodjes in de supermarkt, die ene dame belt u terug. Een perfecte dag. Maar het tegenovergestelde bestaat natuurlijk ook, een zogeheten pech-dag. Zo’n dag waarop niets goed lijkt te gaan. Juiliet heeft zo’n dag. Wat perfect begint met de zin ‘Welcome to my bedroom’, opgevolgd door een douchescene, wordt al snel een van de vervelendste dagen van haar leven. Toch vreemd dat ik intens genoten heb van haar pech.

Emo’s, zombies en andere dimensies

Laat ik eerst maar even het verhaal met u doornemen, daar ben ik toch binnen een alinea van af. Want wat is er aan de hand? Emo-kid, haat het leven, haat zijn school en haat eigenlijk alles en iedereen. De oplossing: De hele wereld vernietigen door de Aarde te laten botsen met een andere dimensie. Een dimensie van zombies. Dat is een beetje een bummer op de achtiende verjaardag van Juliet. Het wordt nog erger, want haar vriendje wordt ook nog eens gebeten door een zombie. Gelukkig is er hoop, want Juliet komt uit een familie van zombie-jagers. (Dat verklaart waarschijnlijk ook die kettingzaag die ze altijd bij zich heeft.) Afscheid nemen van haar vriendje Nick kan ze niet, maar ze heeft een oplossing. Even zijn hoofd eraf zagen, een spreuk op het lichaamloze ding uitspreken en ze is er klaar voor. Tijd om wat zombies kapot te zagen.

Gluren mag net

Zoals ik al zei, het verhaal is simpel, maar het pretendeert ook niets anders. Lollipop Chainsaw neemt zichzelf niet serieus en dat doet de game goed. Nu besef ik dat jetsers eigenlijk altijd serieus genomen moeten worden, maar lollipop Chainsaw is een goede uitzondering. Toch wil ik de tetten van Juliet niet onbesproken laten. Ja het zijn goede tetten, maar die trekken toch niet de meeste aandacht. Dat doet het korte rokje. Als u de camera naar beneden trekt om het onderbroekje van Juliet te begluren, houdt ze prompt haar hand ervoor. Blijkbaar mag u daar niet naar kijken. Even wordt de fourth wall gebroken, ze is bewust van het feit dat u haar loopt te begluren. Even voelt u schaamte, totdat u bedenkt dat ze net achttien is geworden. U mag dus gluren.

Een trage start

Even over de gameplay dan. Lollipop is een soort Bayonetta gecombineerd met Devil May Cry, met een kleine Dead Rising garnering. Nu stonden die eerste twee bekend als pittige games waarbij de controller nog wel eens door de kamer kon vliegen. Dat is niet zo bij lollipop chainsaw, in ieder geval niet op normal. Het spel is eigenlijk uit te spelen door een beetje op de Y knop te rammen. Dat is jammer, maar op hard is dit al niet meer het geval. Daar zult u toch echt een beetje moeten gaan varieren, wat het spel alleen maar ten goede komt.

Vooral omdat dat varieren er zo leuk uitziet. Juliet heeft 2 verschillende soorten aanvallen. Ze kan zombies te lijf gaan met een kettingzaag (Y,A) of met haar pompons (X). Had ik al verteld dat Juliet een chearleader was? Met outfit en al in ieder geval. Vooral de moves met haar pompons zijn leuk om te kijken, als u enkel op X ramt ziet u een scala aan chearleader pasjes langskomen. En ja, dat ziet er lekker leuk uit.

Daarom is het zo jammer dat u de X knop pas tegen het einde van het spel echt moet gebruiken. Wat Juliet heeft een heel, heel schraal assortiment aan combo’s tot haar beschikking aan het begin van het spel. Het kopen van combo’s in de shop krijgt daarom ook meteen prioriteit, omdat het als een verademing voelt om van dat Y-geram af te zijn. Het is jammer dat de game pas een beetje compleet aan gaat voelen halverwege het spel, als er een beetje gevarieerd kan worden. Zeker omdat het spel aan de korte kant is, in zo´n zes uur loopt u er wel doorheen. Dit soort spellen zijn wel  bedoeld om meerdere malen uit te spelen voor betere highscores, maar zes uur is erg kort. Een vermakelijke zes uur, dat wel. Vooral de humor draagt hier aan bij. Als u een beetje houdt van foute tetten humor, dan zal Lollipop Chainsaw zeker geen teleurstelling zijn.

Minigame Madness

Lollipop Chainsaw probeert het ritme van kamer binnenlopen, weg wordt geblokkeerd, zombies doden en verder lopen wel op te breken. Dit gebeurt vaak in de vorm van minigames. Zo zult u geregeld het hoofd van Nick op het torso van een zombie plaatsen. Hij probeert dan onder aanmoediging van een dansende Juliet iets op te blazen. Verder zitten er nog kleine racesegmenten in het spel, en moet u ook zombie-baseball en zombie-basketball spelen. U wordt ook nog gedigitaliseerd en moet vernieuwde vormen van oude arcadegames spelen. En natuurlijk het verplichte quictime event hier en daar. Dit soort opvullingen/afwisselingen duren niet te lang, maar breken het spel wel lekker op. Vooral in het begin is dit een verademing omdat daar het gebrek aan combos nog wel eens kan gaan vervelen.

De campaign is opgedeeld in vijf verschillende gebieden, ieder met een eigen stijl en eigen eindbaas. U bezoekt onder ander  een highschool, een schroothoop, een rockconcert en een videogamehal. Tijdens het spel zal u chearleader liedjes horen, afgewisseld met harde rock en nog wat electronische muziek. De muziek is lekker en past goed bij de gebieden waar u rondloopt. Over de eindbazen kan ik maar een ding zeggen en dat is dat deze indruk hebben gemaakt. Iedere  baas heeft een eigen stijl, en voert dit tot in het extreme uit. En ze schelden Juliet tijdens het gevecht ook flink uit. Eentje zelfs zo flink dat hij zijn scheldwoorden gebruikt om u aan te vallen. Dat klinkt vreemd, maar is erg tof gedaan. De bossfights zijn goede motivators om door te blijven zetten als alleen gluren naar Juliet haar onderbroek niet genoeg is.

De conclusie over Lollipop Chainsaw

Zoals ik eerder al vertelde, Lollipop Chainsaw is niet de langste game. Dan blijft natuurlijk de vraag open hoeveel replay value het spel dan heeft. En dat is lastig te beantwoorden. Want in mijn ogen is een spel als Lollipop Chainsaw voor een prijsje van 60 euro maar voor een heel select aantal gamers. De gamers die écht houden een type spel als Bayonetta of Devil May Cry. De mensen die dit soort spellen opnieuw blijven spelen om hoger op de (online) leaderboards te komen. Voor hen is dit een goede game, mits zij het absurde stijltje en de foute humor kunnen waarderen. Veel andere mensen zullen de campaign een keer doorlopen en het spel daarna niet of nauwelijks meer aanraken. Dan is zes uur kort, helemaal voor 60 euro. Wel is het een aanrader om in ieder geval ooit nog eens te spelen, Suda51 heeft met Lollipop Chainsaw laten zien dat hij weet wat humor is.

Cijfer: 7,5

Lollipop Chainsaw is ontwikkeld door Grasshopper Manufacture en is uitgegeven door Warner Bros. Interactive entertainment. De game is reeds verkrijgbaar voor Xbox 360 enPlaystation 3. Wij testten de Xbox 360 versie.

Categorie: Reviews door Leon van Poppel

Vorig artikel: Nachtnieuws: Maandag 2 juli
Volgende artikel: De 4 juli appslurper reminder