Het aanbod van Facebook Apps en Games wordt groter en de aanbieders zijn steeds vaker bekende namen. Een calendar app zet verjaardagen op een rijtje, Farmville en vele andere games brengen bakken centen in het laatje, T-Mobile maakt het met haar Facebook App mogelijk om je belstatus op je eigen pagina te zien, ga zo maar door. Erg mooi/handig/leuk allemaal. Toch voel ik me op dit punt een beetje zoals opa die aanvankelijk erg voorzichtig was met e-mail en web.
 
Waar ik mee in mijn maag zit lees je na de klik. Daar staat meteen een open uitnodiging bij er zelf wat aan te doen als nieuweling op onze redactie.

 

Opa

Als ik de goede man niet beter kende, dan zou ik zeggen dat hij het ‘spannend’ vond. Daarnaast kreeg je natuurlijk de klassieke argumenten te horen zoals “Ik heb tot nu toe prima zonder gekund, dus waarom zou ik er nu nog aan beginnen?”, “Wat voegt het nou eigenlijk toe aan mijn leven?” en uiteraard “Is dit niet onveilig, om zomaar al je gegevens de wijde wereld in te schoppen?”. Prima punten die vaak beantwoord worden met “Je levert wat privacy in voor functionaliteit en gemak, het staat je vrij die keuze te maken.”.
 
Wat er vaak niet bij vermeld wordt is de sociale druk die op je uitgeoefend wordt in de vorm van vele invites door vrienden en familie. Je hebt soms het gevoel dat je wel mee MOET, wil je nog regelmatig contact met ze onderhouden. “Foto’s van de vakantie, ja… kijk maar op Facebook hoor, daar staan ze allemaal.”.
 

In mijn maag

Net zoals opa ‘durf’ ik op het het moment niet in te gaan op invites voor de diverse Facebook Apps. Wil je mijn verjaardag bijhouden, stuur me een mailtje en ik geef hem je door. Waar je het vervolgens laat, moet je zelf weten. Wil je dat ik meedoe in een profielschets App, een online game of een [vul maar in], dan heb je pech. Iedere App vraag namelijk toestemming om bij mijn gegevens te kunnen en op mijn timeline te schrijven. Dat zie ik helemaal niet zitten (reden 1)!
 
Naast Schroever zijn werk ik als consultant in diverse project omgevingen, ik heb een hoop collega’s als gevolg hiervan. Hoe goed ik het ook met ze kan vinden, daar heb ik LinkedIn voor. Facebook, waar ik na jaren tegenstribbelen uiteindelijk maar aan toegegeven heb, is puur en alleen voor mensen die ik met enige regelmaat ook in het echt ontmoet. Gezicht tot gezicht zeg maar. Je weet wel, dat je elkaar in theorie ook fysiek aan zou kunnen raken. Dus om daar ook via een tweede kanaal en diverse Facebook Apps mee te connecten… dat zie ik helemaal niet zitten (reden 2)!
 

Voor ieder die me nu in het zelfde hokje als mijn opa plaatst

Mocht je van mening zijn dat ik vreselijk ouderwets ben in dit opzicht. Mocht je juist helemaal nat gaan op Facebook Apps en Games (beperk je niet tot deze etalage alleen). Nou, laat het dan even weten. Als blijkt dat je kan schrijven dan hebben we graag iemand aan boord die hier met enige regelmaat een woordje over wil reppen. Daarnaast laat ik me graag door jou over de streep trekken om er toch mee aan de slag te gaan, maar het slagen daarvan is gelukkig geen vereiste.

Categorie: Discussie, Nieuws door Verdi

Vorig artikel: Eerste beelden van Injustice: Gods Among Us
Volgende artikel: Halo 4 E3 beelden lekken online