Met al het E3 geweld vergat ik bijna dat de review van Dragon’s Dogma ook nog af moest. JungleJack begon alweer te gieren, maar de beste man heeft gelijk. Want deze game verdient een review. We deden onlangs onderzoek. Spelletjes waren volgens een deel van de redactie vroeger moeilijker en laat Dragon’s Dogma nu net pronken met een hoge moeilijkheidsgraad. Een RPG die toch vooral draait om de combat, ik bespreek hem met u. Na de klik.

Sterven zult u

Dragon’s Dogma is een RPG die zichzelf het liefst in het hokje naast Demon Souls zou plaatsen. Een pittige game is niet voor iedereen weggelegd en hardcore gamers zeiken al jaren om moeilijkere games. Deze game doet dus een poging, maar vergeet veel eromheen. Een fokking grote draak opent de aanval in de wereld van Dragon’s Dogma. Wat u bezielt om vervolgens die draak met een roestig zwaardje aan te gaan vallen, dat weet ik niet, maar u doet het toch.

Het moge duidelijk zijn dat een ‘young grasshopper‘ als u een zekere dood vindt. De draak prikt het hart uit uw lichaam en vreet het op als een skittle. Wonder boven wonder blijft u ondanks het verlies van uw hart in leven, dus is het uw taak om de draak alsnog van kant te maken. U gaat zonder hart op avontuur en zet voet in de wijde wereld. Een grote wereld, dat mag gezegd worden. Maar het verhaal dat ik u net schets is het enige dat u aanspoort deze plek te doorlopen. Het duurt tientallen uren voor dit verhaal vooruit gaat en tegen die tijd is een groot deel van de spelers al niet meer geïnteresseerd.

De aanval

Voor u begint mag u kiezen uit drie classes. Warrior, strider en mage. Later kunt u deze classes combineren en bijvoorbeeld een strider met magie worden. De grote gimmick in dit spel is het gevecht-systeem. Dit draait om snelle acties en combinaties. U hakt er met lichte en zware aanvallen als een gek op los, maar de vijanden zijn meedogenloos. Een klein groepje speer-dragende krokodillen ziet er van een afstandje ongevaarlijk uit, maar even later boort diezelfde groep u binnen dertig seconden de grond in. Tactieken zijn dus, zeker bij eindbazen, onvermijdelijk. Als u ervoor kiest als een malloot de vijand te bestormen.. “you’re gonna have a bad time”.

Leuk is het beklimmen van je vijanden, een beetje a la Shadow of the Colossus. U springt, houdt vast en steekt vervolgens uw wapen zo vaak mogelijk in het lichaam van het doelwit. Dit soort aanvallen brengen veel schade aan, het is alleen zo jammer dat het klimmen niet altijd soepel gaat. Soms vliegt u van een vijand af, zonder dat hier een duidelijke reden voor is. Bovendien zijn lang niet alle vijanden te mounten, waardoor het bij een leuke verwijzing naar een betere game blijft.

Uw matties in Dragon’s Dogma

U staat niet alleen in uw missie. In het begin van het spel maakt u namelijk een eigen pawn aan. Dit is een soort hersenloos slaafje uit een andere wereld. Hij of zij vecht voor u omdat u de uitverkorene bent. Aangezien Dragon’s Dogma vaker over de toonbank ging, zijn er over de wereld veel meer uitverkorenen. Hiermee doel ik op andere spelers, van wie hun pawns worden geüpload naar een server. Zo dient uw pawn ook andere spelers in hun avontuur, maar belangrijker is dat u ook twee extra maatjes kunt kiezen.

Als u in de wereld van de pawns duikt, verschijnen de pawns van andere spelers. Die hebben ieder hun eigen class, vaardigheden en ervaring. Neemt u een pawn mee die uw quest al eens eerder heeft gedaan, dan zal deze veel beter presteren. U zoekt zo naar een mix van vaardigheden en ervaring. Gezien de moeilijkheidsgraad van het spel mag u hierin amper fouten maken. Als uw setting niet klopt, dan gaat u eraan.

De wondere wereld van leegte

Het land van Dragon’s Dogma is een open wereld, vergelijkbaar met die van een MMO of Skyrim. Het probleem is dat de speler niet in deze wereld betrokken wordt. Soms is het onduidelijk wat u precies moet doen, maar veel erger is dat u geen band opbouwt met de inwoners van de wereld. De personages in het spel zien er allemaal freaky uit, niet in de goede zin. Wat polijsten had de character models goed gedaan. Dit is zonde, want bij vlagen ziet de wereld er heel goed uit.

De voice-acting is echt heel naatje. De makers hebben een soort van oud-Engels taaltje gebruikt dat meer kak met zich meebrengt dan een avondje chili eten. De stemmen kloppen vaak niet met de persoon die het zegt. U zegt zelf ook al vrij weinig, waardoor de enige drijfveer om het spel uit te spelen bij de draak ligt. De rest van de wereld voelt simpelweg wat leegjes aan. Dit gevoel doemt helemaal op wanneer u in de hoofdstad rondloopt. Als dit zo’n grote wereld is, waar zijn dan alle mensen?

Wat is moeilijk?

De quests die u wel uitvoert zijn inderdaad erg moeilijk, maar als we gaan kijken waarom deze zo moeilijk zijn… De tactieken blijven niet bijster ingewikkeld. Uw uitrusting moet echter constant op niveau zijn. Zodra u een missie probeert die eigenlijk voor een iets hoger level bedoeld is, wordt u genadeloos afgestraft. Bovendien werken de controls nog wel eens tegen. Zoals ik eerder zei valt het beklimmen van een vijand soms niet mee, maar zelfs het vastgrijpen van een vijand lukte me slechts enkele keren.

Dit soort kleine technische foutjes dragen vooral bij aan de keren dat u dood gaat. Een uitdaging is niet erg, maar dan moeten u wel sterven door fouten die u zelf maakt. In Dragon’s Dogma is dit niet altijd het geval en dat werkt frustrerend. Het is zonde, want eenmaal opgewarmd biedt het spel genoeg plezier. Sowieso bent u wel een goede veertig uur bezig voordat u het einde ziet en dat is goed.

Al met al is Dragon’s Dogma een redelijke game met leuke gimmicks. Als u het uzelf moeilijk wilt maken, heeft u hier een goede aan. Wel moet u realiseren dat het spel heel veel laat liggen. De combat doet goed werk, maar de controls maken het minder plezant. De open wereld nodigt uit tot verkennen, maar zonder goede verhaallijnen in die wereld kun je net zo goed in Schubbekutteveen rondlopen. De wereld trekt je niet naar binnen en dat is hinderlijk. Een knappe vent die de dertig uur saaiheid verslaat om bij de laatste tien uur verhaal te komen. Met zoveel frustraties eromheen is het begrijpelijk dat de massa dit niet door gaat spelen. Als u geprikkeld bent geraakt, bent juist u de persoon voor deze taak.

Cijfer: 7

Dragon’s Dogma is ontwikkeld en wordt uitgegeven door Capcom. De game is uit voor de Playstation 3 en Xbox 360. Wij testten deze versie op de Xbox 360.

Categorie: Reviews door Nick Peters

Vorig artikel: realMyst for iPad, aanstaande donderdag
Volgende artikel: Trailertijd: Splintercell en Halo 4