U kent het misschien zelf ook wel. Met uw maten speelt u een multiplayer game waarin u de beste bent. Hoe hard uw vrienden het ook mogen proberen, aan het einde van het potje staat u altijd bovenaan, victorie is iedere keer aan u. Dat had ik met Super Smash Brothers Melee. Een game die ik speel sinds release en waar ik meer uren in heb gestoken dan World of Warcraft. In de tijd dat ik het spel speel, ben ik in mijn omgeving altijd de sterkste speler geweest. Iedere uitdager die verscheen was niet in staat om mij van mijn troon te stoten. Totdat ik werd uitgedaagd door een jongen uit mijn klas.
Soms ligt een game of genre je net iets meer dan het andere. Call of Duty moet je mij niet laten spelen, binnen vijf minuten sta ik op een saldo van 0-10 en heb ik er genoeg van. Dan vind ik het ook niet leuk om te verliezen. Maar met SSBM verloor ik zo goed als nooit. Toen ik werd uitgedaagd kwam er dan ook aardig wat arrogantie naar boven drijven. ‘Weet je het wel zeker?’, ‘Je gaat huilend naar huis’, ‘Niet boos gaan worden als je verliest met 5-0 hé?’.
Toen was het moment daar. Asbak op tafel, maar geen drank. We wilden scherp blijven. Alcohol zou de verliezer als smoes kunnen gebruiken en we wilden dat het resultaat representatief was. Na het eerste potje moest ik mijn kin van de grond schrapen, want ik verloor zowaar. Het zal wel even inkomen zijn dacht ik, het volgende potje pak ik hem wel. Het was immers al een tijdje geleden dat ik het spel had gespeeld, waarschijnlijk was ik gewoon een beetje roestig. Maar nee, ik verloor weer. En het potje daarop ook, en de volgende ook. Mijn tegenstander kon een grijns in zijn mondhoek inmiddels niet meer onderdrukken, wat ik natuurlijk niet kon laten gebeuren. Even een peuk roken en er weer tegenaan. Ik kon niet alles blijven verliezen.
Dat deed ik dus wel. Sterker nog, nadat we elkaars speelstijl een beetje leerden kennen, werd het verschil in levens steeds groter. Verloor ik in het begin met één leven verschil, nu was dat met drie levens. Ik kon er niet omheen en gaf mijn tegenstander een hand. Met pijn in mijn hart gaf ik toe dat hij de betere speler was. Én verplichtte ik hem mij vaker een draai om mijn oren te geven. Want ik kan dit natuurlijk niet over me heen laten gaan. Nu ben ik geregeld aan het oefenen met SSBM. Binnenkort gaan we voor ronde 2, en dan moet ik winnen.
En daarom vind ik het heerlijk dat ik iemand tegen ben gekomen die de vloer met mij aanveegt. Want nu heb ik weer een reden om mijn favoriete spel te spelen. Ik heb namelijk een tegenstander, een rivaal. Een Bowser, een Duitsland, een kroket voor mijn frikandel. Ik zal niet rusten totdat ik hém alle hoeken van de kamer laat zien. Misschien gebeurt dit al over een paar weken, misschien duurt het een jaar. Maar ik zal doorgaan tot ik weer op mijn troon zit. Wie had kunnen weten dat het zó heerlijk kan zijn om te verliezen.
Vorig artikel: E3 2012 Preview – deel één
Volgende artikel: Al ‘Leisure Suit Larry’ Lowe gaat het goed met ons maken
Loading ...
op May 13th, 2012 om 14:31
…een kroket voor mijn frikandel.
Innuendo, innuendo, innuendo…
http://bit.ly/LzwII
op May 13th, 2012 om 14:52
Iemand die mij kan verslaan met Mariokart krijgt 100 euro.
Svennusmax Reply:
May 13th, 2012 at 21:06
7-2, WEET JE NOG? Geef mij geld! NU!
op May 13th, 2012 om 14:56
Ik HAAT verliezen. Ik ben competetief ingesteld dus ik wil in alles winnen of uitblinken, in wat dan ook. Hoewel dat soms zijn voodelen heeft kan het ook uitermate stressvol zijn als je een keer het onderspit moet delven. Het verhaal van van Poppel komt me ook ontzettend bekend voor, ik stop ook niet voordat ik weet te winnen.
op May 13th, 2012 om 16:14
Als je niet tegen je verlies kan, moet je gewoon lekker single player spelen. Maar herken het wel. Speelde een aantal jaren geleden veelvuldig FIFA met een collega. In het begin waren we erg aan elkaar gewaagd en was het vaak the odd factor die de beslissing moest brengen. Vervolgens hebben we elkaar een hele tijd niet gezien omdat ik veel naar het buitenland moest voor mijn werk. Laatst toch weer een keer afgesproken om eens ouderwets een avondje door te halen met FIFA, maar alle potjes met minstens drie doelpunten verschil verloren. Dat haalt de fun er wel een beetje uit ja.
Tomatenketchup Reply:
May 13th, 2012 at 19:23
Niet tegen je verlies kunnen is in grote mate inherent aan de wil om te winnen. Waarom zou je niet aan MP moeten beginnen als je wilt winnen?
sebkuh Reply:
May 14th, 2012 at 21:39
De wil om te winnen staat imho los van niet tegen je verlies kunnen. Je kunt namelijk wel degelijk de wil om te winnen hebben, maar een verlies kunnen accepteren. Ken overigens ook wle enkele mensen die uitermate veel plezier aan multiplayers beleven teweijl ze weten (en accepteren!) dat ze geen enkele kans maken om te winnen.
op May 13th, 2012 om 23:57
Heel erg herkenbaar, althans het winnen met melee ;). Maar mijn vraag nu: Wat is de favoriete character van Leon van Poppel en hoe train/oefen jij met melee? Tegen de computer op hoogste moeilijkheidsgraad maakt je niet veel beter.
Leon van Poppel Reply:
May 14th, 2012 at 11:49
Mijn main is Marth. Vroeger was dat Fox maar heb vier jaar geleden geswitched. Wat betreft oefenen, dat vind ik het fijnste met een sparringspartner. Als die niet beschikbaar zijn zit ik meestal in practice mode, om de een of andere reden blijf ik het leuk vinden om timing te oefen op een kwart van de normale snelheid :p
Maar inderdaad, computers op level 9 is echt zinloos daar begin ik ook niet aan. Nu ben ik overigens wel nieuwsgierig naar wie jij speelt?
slep3 Reply:
May 15th, 2012 at 12:54
Hehe ik gebruik zelf Fox en heel af en toe Nes als ik mensen wil irriteren, bij brawl vind ik Ike dan weer heel prettig. Maar ik speel liever melee als brawl, speelt net wat soepeler. Volgens mij word melee ook nog behoorlijk veel gespeelt door mensen(nl), zou vet zijn als er weereens een toernooi zou worden gehouden.
op May 14th, 2012 om 06:53
Natuurlijk ben ik wel eens dik ingemaakt, maar no way dat ik dat laat gebeuren door mijn eigen vrienden. Dan moeten ze gewoon vernederd worden.