Elf jaar geleden kwam Lord of Destruction uit, de eerste en laatste uitbreiding voor Diablo 2. Sindsdien is het stil gebleven rond de eeuwige strijd tussen hemel en aarde. Blizzard echter heeft niet stilgestaan in die elf jaar. World of Warcraft heeft het bedrijf voorgoed veranderd. En net als met een reünie van de middelbare school is de vraag of het er nog steeds zo goed uit ziet. Vroeger, toen je jong was en onervaren en je meer tijd dan geld had, kon je veel plezier beleven met de jeugdige Diablo. Maar nu is de serie volwassen geworden. Of het weerzien een succes is gebleken lees je in deze review.

Wat bekokstoven de heren nu weer?

Die elf jaar waren natuurlijk niet voor niets. Zoals gezegd heeft het bedrijf een aantal jaar een time-out genomen om met man en macht aan World of Warcraft en Starcraft 2 te werken, maar dat kon niet weerhouden dat aan het einde van de ontwikkelperiode van Diablo 3 enkele aparte berichten de redactie bereikten. Zo werden de Scrolls of Identify en Town Portal, begrippen in de serie, plotsklaps verwijderd. De Nephalim Cube en Cauldron of Jordan, twee andere opvallende functionaliteiten nieuw in het derde deel, verdwenen ook ineens. De balans van het spel was ook iets waar Blizzard tot op het laatste moment aan heeft lopen sleutelen. Zo onderging de Demon Hunter tot ver in de closed beta-periode grote veranderingen. En laten we niet vergeten dat nagenoeg het complete team dat Diablo 2 zo’n succes maakte op dit moment niet meer bij Blizzard werkt. De verwachtingen waren dus hooggespannen.

Het verhaal van Diablo 3 begint een aantal jaar nadat de vijf helden uit het tweede deel vijf van de zeven Prime Evils (Andariel, Duriel, Mephisto, Baal en natuurlijk Diablo) verslagen hebben. Op een donkere nacht, terwijl de wijze Deckard Cain en diens nichtje Leah in de verwoeste kathedraal van het stadje Tristram dikke boeken aan het doorpluizen zijn, schiet een gigantische meteoor plotsklaps door het grote raam van glas-in-lood. Leah weet net te ontsnappen van van de gigantische vuurbal, maar achter zich ziet ze een groot gat waar eerst haar oom stond. Al snel na het neerkomen van de meteoor komen overal rond het stadje de doden weer tot leven. Ook zijn er verhalen dat Azmodan, de zesde Prime Evil, in het noorden met een groot leger ten strijde trekt. Tegen deze achtergrond verschijnen vijf nieuwe helden die de wereld weer moeten redden.

Om te beginnen met deze vijf karakters, deze zijn weer lekker divers. Zo is er de Barbarian, bekend uit Diablo 2, die met zwaarden, schilden, bijlen en speren zich altijd aan de voorgrond van de actie te vinden is. De Barbarian is overduidelijk de brute beuker van de groep, gericht op het opvangen van klappen om deze drie keer zo hard weer uit te delen. Naast hem staat de Monk, die op dezelfde plek te vinden is maar het veel meer moet hebben van innerlijke rust. De Monk ontwijkt juist de klappen en beweegt eleganter en stiller over het veld, waar de Barbarian niet hard genoeg kan gaan. De Demon Hunter is een acrobatische figuur die het moet hebben van het ontwijken van de vijanden, terwijl ze deze op grote afstand vol schiet met pijlen. Komen de vijanden toch dichtbij, dan heeft ze bommetjes of een rookgordijn om zich uit de voeten te maken.

De Wizard gebruikt de natuurlijke elementen om de vijanden van zich af te houden. Minder geschikt om oog in oog te staan met de demonen, kan de Wizard vijanden bevriezen of de tijd langzamer laten verlopen terwijl een aanhoudende stroom vuurballen en elektriciteit de demonen in hun bepantsering kookt. Als laatste is er de Witch Doctor, een wat vreemde figuur die het wat subtieler aanpakt. De Witch Doctor gebruikt zijn voodoo-krachten om grote spinnen, vleermuizen, zombies of de gigantische Gargantuan op te roepen, ondertussen chaos veroorzakend door demonen angstig en hulpeloos in het rond te laten rennen terwijl ziektes, muskieten en andere plagen over het slachtveld gaan.

Rustig onderdompelen als in een heet bad

Ondanks deze verschillen en vele mogelijkheden begint het spel klein. Blizzard heeft de lessen uit World of Warcraft wel geleerd en dus begin je slechts met 2 verschillende aanvallen. Heb je dit eenmaal door, dan komt er een derde bij. Even later kan je een aanval vervangen voor een nieuwe, of kun je een bestaande aanval ‘tweaken’ met een rune. Het effect van deze runes kan erg groot zijn. Zo kan je de Elemental Arrow van de Demon Hunter zo aanpassen dat deze vuur, bliksem of ijs schiet, met elk zijn sterke punten. De kikker-spreuk van de Witch Doctor wordt opeens een plaag vallende kikkers, of gaat je voorkeur liever uit naar één gigantisch pad die vijanden opslokt? Bij elk karakter is er ruimte voor zes aanvallen, dus je moet goed kiezen welke combinatie het meest effectief is. De aanpassingen van de runes, die echt een gigantisch effect kunnen hebben, maakt dat je bij elk verkregen level weer wilt experimenteren met de nieuwe speeltjes die tot je beschikking staan.

Al deze opties maken dat iedereen zijn karakter weer op een andere manier kan spelen, wat het beste tot zijn recht komt als je met meerdere personen ten strijde trekt. Ik had het geluk met drie vrienden (het maximum) te spelen en de kleurrijke chaos die ontstaat als iedereen zijn volledige trukendoos uit de kast trekt is geweldig. De physics-engine van Diablo 3, die bepaald hoe vijanden reageren op de omgeving en wat daarin gebeurt, draait op zo’n moment dan ook overuren. Tafels splinteren uiteen en pilaren storten neer, terwijl zombies smelten onder een gifregen of juist ronddraaiend wegvliegen door een bom die tot ontploffing komt. Ook leuk is dat vijanden niet altijd meer naar je toe sjokken, ze kunnen deze keer ook door de muren komen, van boven vallen of tegen muren uit de diepte opklimmen. Later in het spel komen de grootste vijanden met steen en al door deuren heenzetten. Het maakt dat het spel, dat tweedimensionaal lijkt door het isometrische perspectief, lekker dynamisch blijft. Alles kan – nee, alles moet – kapot.

Vertel eens over de hel

De omgevingen zijn ook echt prachtig, van uitgestrekte woestijnen en koele oases tot groene en grijze rotsformaties. Naarmate het spel vordert wordt het allemaal wat demonischer, vooral Act 3 en Act 4 zijn een lust voor het oog. De mensen die bang waren dat het spel té soft zou worden hebben het einde van Act 1 duidelijk nog niet gezien. Ook een fraaie toevoeging is de gesproken tekst als de speler een nieuwe vijand tegenkomt. Onze bekende, oude schot Deckard Cain heeft bij elke vijand wel een opbeurend verhaal paraat, maar soms vertelt een oosterse wijze iets over de vijand, vaak op een erg grappige manier. Daarnaast liggen er overal boeken verspreid, die ingesproken worden door wie het boek dan ook geschreven heeft. Deze boeken bieden een interessante achtergrond voor wie de gebeurtenissen in Diablo 1 en 2 weer even vergeten was, en de actie kan verder gaan omdat de vertelstem gewoon door praat.

Diablo is een spel wat bedoeld is om vier keer uit te spelen. Dit klinkt wellicht wat gek, maar na het uitspelen van het spel op de Normal moeilijkheidsgraad heb je letterlijk nog niets te gezien. De moeilijkheidsgraden Nightmare, Hell en Inferno volgen, terwijl je het spel moeilijker kan maken door te kiezen voor Hardcore, waardoor sterven met een karakter ook meteen het einde van dat karakter is. Wel had de Normal moeilijkheidsgraad wat moeilijker mogen zijn, de eerste keer dat de speler de wereld zal redden is hij amper in levensgevaar.

De hogere moeilijkheidsgraden beloven een grotere uitdaging, maar de speler zal beloond worden met sterkere wapens en krachtiger bepantsering. Diablo gaat, naast het redden van de wereld, juist om het oproepen van deze ‘itemfever’. Net als in een MMO wordt de speler sterker naarmate deze betere wapens krijgt, waarmee weer sterkere vijanden verslagen kunnen worden die weer betere spullen laten vallen. Wapens die je niet gebruiken kunt of die simpelweg minder goed zijn dan wat je al hebt, kunnen verkocht worden of aan de Blacksmith gegeven worden. Deze haalt de wapens uit elkaar, waarna de ruwe materialen weer gebruikt kunnen worden om betere wapens te maken.

Conclusie

Waar ik het nog over moet hebben is de always-online DRM die in het spel zit. Eerder deze week waren fans furieus omdat de servers van Blizzard de hordes spelers maar moeilijk kon verwerken. Ik had hier ook last van, zo heb ik woensdagavond niet kunnen spelen en was de vertraging dinsdag ook niet van de lucht. Er zijn een aantal dagen verstreken en ondertussen heeft Blizzard zijn zaakjes aardig op orde. ‘s Avonds is er soms nog lag – en dit blijft natuurlijk vreemd voor een spel dat je ook in je eentje kunt spelen – en ook de Auction House werkt nog niet helemaal naar behoren, maar over het algemeen draait het spel als een zonnetje.

Desondanks kan je het spel dus niet spelen op een slechte wi-fi verbinding in de trein, laat staan thuis bij je ouders waar er helemaal geen wi-fi is. Vliegt je router eruit of is je ISP bezig met werkzaamheden, dan heb je pech gehad. Blizzard verdedigt zich door te stellen dat de Auction House een integraal onderdeel is van het spel. Ook is men bang dat cheaters voordelen behalen door vals te spelen of items weten te dupliceren. Allemaal waar, maar waarom is het niet mogelijk een karakter te maken die enkel en alleen offline te spelen is? Geen auction house en geen coop, dus cheaters hebben alleen zichzelf. Blizzard en Activision hebben dit waarschijnlijk niet gedaan omdat men via de Real Money Auction House (die komt over een aantal weken, het veilighuis voor in-game gold werkt al wel) geld willen verdienen, maar het blijft een teleurstellende conclusie.

En nu we het toch over de Auction House hebben, deze werkt redelijk, maar het kan soms lastig zijn om juist dat te vinden wat je zoekt. Allereerst kan je niet zoeken naar een bepaalde naam, omdat de namen van alles behalve de allerbeste items een willekeurige naam hebben. Er wél kan gezocht worden naar bepaalde zaken op items (bijvoorbeeld Intelligence voor Witch Doctors, of Block voor Barbarians), maar ook dan blijven er nog steeds te veel items over die je niet wilt omdat ze niet voldoen aan de eisen van de speler. Het zou fijn geweest zijn als je niet alleen specifiek zou kunnen zoeken naar zaken die je wilt, maar ook aan zou kunnen geven welke zaken je specifiek niet wilt terugzien. Om bij de zoekopdracht van de Witch Doctor te blijven, op dit moment krijg je te vaak wapens met Intelligence (goed), én Dexterity (slecht) én Strength (slecht) terug in de zoekresultaten omdat je die laatste twee niet kunt schrappen. Dit heeft erg veel nodeloos scrollen tot gevolg. Een ander gemiste functie is het sorteren van de resultaten naar hoeveel tijd nog resterend is.

Ook is het jammer dat de grote, filmische locaties een steeds groter onderdeel zijn geworden van het spel. De dungeons in de eerste Diablo werden altijd willekeurig gemaakt, zo wist je nooit precies welke vijanden je ging krijgen en wat er achter de volgende deur zich zou bevinden. Dit is in Diablo 3 steeds minder het geval. De buitenomgevingen hebben steeds weer precies dezelfde afmeting en vorm, zodat je bij een tweede keer al het idee krijgt dat je dit al eens eerder hebt gezien. Een derde of vierde keer dat je door de mijnen, dorpjes en kastelen trekt kan het zelfs saai worden, omdat de omgevingen niet genoeg afwijken van de eerste keer. De ‘random dungeon generator’ had meer ingezet moeten worden. Dit is erg jammer, want een spel als Diablo is gemaakt om meerdere keren gespeeld te worden. Dan zou het fijn zijn dat de weg naar de bazen af en toe afwijkt van de bekende weg.

Daarnaast heeft men bij de items een steekje laten vallen. Wat ik zo vet vond aan Dungeon Siege 2, om even een uitstapje te maken naar een concurrent in het genre, was dat je bij het begin al goeie unieke of set-pieces krijgt. Deze set-pieces behoren tot een set toe en des te meer de speler heeft van deze items uit dezelfde set, des te hoger de bonussen worden. In Diablo 3 zullen deze set-pieces alleen verschijnen op het allerhoogste niveau. In Dungeon Siege 2 was het al vanaf het begin een vraagstuk of ik wel een wapen wilde vervangen, of dat ik toch de set wilde behouden omdat de bonussen toch wel erg goed waren of omdat het er gewoon gaaf uit gaf. Deze afweging is bij Diablo 3 op de lagere moeilijkheidsgraden volledig afwezig. Ook de sterkste oranje wapens, ook wel Uniques genoemd, droppen veels te weinig. De speler zal bijzonder lang alleen maar blauwe (magische) of gele (zeldzame) spullen dragen. In een spel dat zo gericht is op het opwekken van een ‘item fever’ komt dit veel te laat.

Maar laat dit je niet afhouden om Diablo 3 ten minste één keer door te spelen, het liefst met een groepje van 3 of meer. Dan komt het spel het beste tot zijn recht, in een gewelddadige kakafonie van kleuren, ontploffingen en lawaai. De always-online DRM is onvergefelijk en het gebrek van een offline-modus is slecht te verkroppen, al draaien de servers op het moment van verschijnen wel gewoon goed. Ik zet grotere vraagtekens bij dit spel op de langere termijn. De PvP-arena zal binnenkort verschijnen, maar Blizzard heeft altijd volgehouden dat Diablo 3 een singleplayer spel is. Dan zou het wel fijn geweest zijn als de levels die de speler moet doorkruisen elke keer weer anders zijn. Set-pieces en ‘uniques’ kom je ook te weinig tegen. Door deze zaken kan je na een tweede of derde keer het spel uitgespeeld te hebben al het gevoel krijgen dat we dit al eens eerder gezien hebben.

Cijfer: 8

Diablo 3 is ontwikkeld door Blizzard en wordt uitgegeven door Activision. De game is uit voor de PC. Wij testten deze versie op de PC.

Categorie: Reviews door Dina

Vorig artikel: Wat speelt u momenteel? – Mei 2012
Volgende artikel: E3 2012 Preview – deel twee