Dark Void, donkere leegte. Niet een titel die je nou direct associeert met een enorm spetterende third person shooter. En eigenlijk is dat ook niet echt zo, tenminste van dat spetterend. Een third person shooter is het wel. Alweer eentje. Maar goed, laten we niet direct vooruit lopen naar de conclusie, ik wil jullie nog wel een reden tot ‘na de klik’ geven. Dus vergeet wat ik net gezegd heb en lees meer na de klik. Oh ja, laat ik dan nog maar even de prijs noemen als motivator: aangeschaft in een mediamarkt in Duitsland voor 5 euro en gezien bij de Free Record Shop voor 1,99 (deze laatste was tweedehands).

Verhaal

Dark Void is een spel met bijbelse proporties, niet qua omvang wat zoveel levels heeft het niet, maar wel qua symboliek. Het niet zo hulpeloze vrouwtje in dit spel heet Ava (lijkt op Eva/Eve) en de held van het verhaal moet een volk helpen te ontsnappen aan de boze robots welke net zo goed Egyptenaren hadden kunnen zijn; en dan was de held Mozes. Verder is er nog een ruimteschip welke voortdurend beschermd moet worden met de naam Ark. In feite vormen deze gebeurtenissen je motivatie een hele poeplading van robots en ufo’s aan gort te schieten, dit doe je te voet en te jetpack.

 

Gameplay

Te voet is Dark Void een gewone third person shooter met het bekende Gears of War cover systeem. Een kleine nuance hierop, het is in sommige levels ook mogelijk naar boven en naar beneden te springen of klimmen. In dat geval is het mogelijk het perspectief te veranderen en werkt het cover systeem verticaal, je loert dan als het ware over de rand naar beneden. Dit klinkt misschien suf, maar in de praktijk is het een aardige toevoeging op een al redelijk uitgemolken principe.

Je hebt de beschikking over een klein aantal wapens en granaten welke met gevonden ervaringspunten verbeterd kunnen worden. De vijanden die je tegen komt zijn voornamelijk robots van verschillende rangen, hoewel je dat onderscheid van een afstandje niet echt goed kunt waarnemen. Het is eigenlijk altijd een kwestie van schieten op de zilveren mannetjes. Af en toe kom je een grote baas tegen die wat meer kogels absorbeert alvorens het loodje te leggen. De levels op de grond laten zich het beste samenvatten als repeterend.

Te jetpack speelt het allemaal wel wat anders, de straalmotoren op je rug geven je letterlijk vleugels. Het opstijgen ziet er erg onhandig uit. Je karakter zwaait met zijn armen alsof hij niet goed weet wat hem overkomt. Ook na een keer of vijftig ziet dat er nog steeds grappig en realistisch uit. Je kunt er tijdens missies te voet voor kiezen om te vliegen en zo je vijanden om te leggen, maar dat speelt vaak wel lastig vanwege de beperkte ruimte. De besturing is niet al te gemakkelijk en het raken van een rots of de grond betekent meestal een abrupt einde aan je avontuur. Tijdens de levels waarin je het op moet nemen tegen ufo’s heb je niet echt een keuze, je pop aan de grond zetten en dan vanaf daar met je gun de vliegende schotels uit de lucht halen is gewoon niet zo handig.

Deze gameplay video van de PC versie laat aardig zien wat er zoal te beleven valt.

 

Graphics en geluid

Qua graphics en geluid zit het geheel wel aardig in elkaar. De cut scenes zijn prima en het is aardig om te zien dat er ook aandacht is besteed aan de gezichtsuitdrukkingen. Ik vond de verschillende omgevingen degelijk gemaakt, alleen niet heel erg geïnspireerd. Het uit elkaar schieten van de robots en de eventuele melee aanvallen zien er ook goed uit, alleen had ik graag wat meer échte variatie gezien in de vijanden. Voice acting is oké en het loopt synchroon met de lipbewegingen.

Speelduur en herspeelwaarde

Ik kan niet precies zeggen hoe lang je over dit spel gaat doen, ik ben aan het eind van het tweede hoofdstuk afgehaakt. Daar was het nodig een viertal grote insectachtige wezens te elimineren voordat de Ark vernietigd werd. Sowieso ben ik niet zo dol op missies met een tijdslimit, maar deze werd écht frustrerend. Deed ik het beheerst en op mijn gemakje, dan werd halverwege mijn inspanningen de Ark vernietigd, deed ik het gehaast om op tijd te zijn dan werd ikzelf vernietigd.

Na een stuk of tien onfortuinlijke eindes heb ik het voor gezien gehouden en daarmee zit ik op 2/3 van het spel. De eerste twee hoofdstukken waren op de beste momenten aardig en op de slechtste erg saai. In ieder geval vormden ze voor mij onvoldoende motivatie om het tot in den treuren te blijven proberen het volgende en tevens laatste hoofdstuk te zien te krijgen. Het spel heeft geen multiplayer en dat is in dit geval misschien wel jammer, dat jetpack gebeuren had deze game nou net dat beetje meer kunnen geven. Als eenmaal de campaign voltooid is, is er geen reden om dit spel opnieuw op te starten.

 

Conclusie

Een paar leuke concepten ten spijt heeft dit spel ‘meh’ op het lijf geschreven. De combinatie van schieten te voet en het vliegen met de jetpack is leuk bedacht, maar qua uitvoering laat het erg te wensen over. Een heel sterk verhaal had het nog boven de middenmoot uit kunnen tillen, maar ook daar wordt weer hoog gescoord op de middelmatigheid meter. Het is niet zo dat het spel echt stuk is op bepaalde gebieden, maar het is gewoon niet zo leuk om te doen. En een spel dat niet zo leuk is om te doen, daar heb je niet zo veel aan.

 

 

Cijfer: 5

 
Dark Void is ontwikkeld door Airtight Games en uitgegeven door Capcom. De game is al beschikbaar sinds januari 2010 voor de PS3, Xbox 360 en PC. Wij verveelden ons met de Xbox 360 versie.

Categorie: Reviews door gameon

Vorig artikel: Nachtnieuws: Dinsdag 8 mei
Volgende artikel: Hoe goed is jouw voorbereiding op Diablo 3?