‘All Roads Lead to Hell’, prijkt onheilspellend op de achterkant van de hoes van Resident Evil: Operation Raccoon City (vanaf nu RE:ORC). Dat lijkt Capcom’s equivalent te zijn van ‘de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens’. Ik hoop niet dat dit een voorbode is voor deze review, maar ik ben er bang voor. Of ik daarin gelijk krijg, lees je na de klik.

 

Verhaal

Op de een of andere manier weet de verhaallijn van de Resident Evil reeks me nooit zo te boeien. Ik heb altijd het gevoel dat het gewoon een draadje is om zo veel mogelijk ondoden en andere soort gedrochten voor je loop te brengen. In ieder geval, voor wie het wel interessant vindt, in deze spin-off maak je deel uit van een team van Umbrella Security Service leden (jaja, je speelt dit maal met de boefjes). Het doel is alles wat enige betrokkenheid van Umbrella bewijst bij de chaos die in Raccoon City heerst te elimineren. Het team gaat daarbij over lijken, zowel over dode als ‘levende’ lijken.
 

Gameplay

RE:ORC is een derde persoons schieter en de nadruk ligt heel sterk op de actie. Er zijn in totaal 6 characters van de Umbrella Security Service waaruit een team van 4 personen samengesteld dient te worden. Elk character heeft weer andere eigenschappen en kan gepimpt worden met betere wapens en 1 actieve en 1 passieve eigenschap. Die eigenschappen zijn een beetje te vergelijken met de ‘perks’ van de wel bekende oorlog shooters. Voorbeelden van deze eigenschappen zijn tijdelijke onzichtbaarheid en brandpatronen (is dat goed Nederlands voor incinerate rounds?). Die extra’s dienen overigens wel aangeschaft te worden in ruil voor ervaringspunten.

Ervaringspunten? Jep, je bouwt experience op in zowel de campaign mode als de verschillende multiplayer modes. Daarnaast is het bekende level systeem weer aanwezig van Call of Duty alsook het cover systeem van Gears of War. Kortom zoals zo vele hedendaagse shooters is ook RE:ORC schatplichtig aan deze beide giganten. Qua ideeën tenminste, qua uitvoering helaas lang niet altijd.

 

Frustratie

In het eerste level ging ik, zélfs op niveautje amateur, welgeteld zeven keer dood bij een eerste eindbaas! Ik had ‘m bijna terug gestuurd naar de redactie totdat ik er achter kwam dat ontsnappen werkte met behulp van Quick Time Events. Ik had de aanwijzingen op het scherm toch echt geïnterpreteerd als ‘wiebel met je pookje’.

Op een ander moment toen ik het tegen ditzelfde gedrocht moest opnemen dacht ik slim te zijn en er langs te rennen, ik bedoel er was ruimte genoeg. Nou blijkbaar niet, of de programmeurs waren te lui om rekening te houden met de mogelijkheid om ‘m van achteren aan te vallen. Ik was verplicht er voor weg te rennen en wel in de richting die de makers voor me bedacht hadden. Sowieso is het spel zo lineair als een meetlat en zijn kosten nog moeite gespaard om je vooral maar steeds in de juiste richting te sturen. Wees niet bang dat er ook maar enige vorm van exploratie van je verwacht wordt (tenzij je alle verzamelobjecten wilt vinden, maar daar kan ik geen ander argument voor verzinnen dan ‘omdat het kan’).

Er is een uitzondering op de regel, soms moet je een aantal voorwerpen vinden voordat je verder kan. Op enig moment dienen een aantal bewijsstukken vernietigd te worden, welke de betrokkenheid van Umbrella aantonen bij allerlei zombie-ellende. In een ander level moeten een reeks EMP’s gevonden worden deze kan je gebruiken om de communicatie van een stad af te sluiten. In beide gevallen geldt dat je in een donkere omgeving moet zoeken naar vaag oplichtende objecten, er tegenaan moet lopen en op ‘A’ moet drukken. In deze situaties had ik nu juist wél liever gehad dat ze op de map getoond worden. Nu is het saai en minutieus de hele omgeving uitpluizen tot je alles gevonden hebt en verder kunt gaan naar hopelijk een leuker spelonderdeel.

 

En toch is het soms ook leuk

En die leukere spelonderdelen, die komen er gelukkig wel. Halverwege level 3 wordt het heel acceptabel en kreeg ik zowaar zin om verder te spelen. Maar helaas ook de misstappen worden weer pijnlijk duidelijk. Op enig moment dienen er 2 tinnen bazen verslagen te worden, het is dan zaak je team in leven te houden/reviven zodat die als lokaas kunnen dienen. Maar hoe vaak het mij wel niet overkwam dat ik naast een gevallen kameraad ging staan, op de a-knop drukte en in plaats van te reanimeren een ander wapen oppakte. Of hard op de grond stampte! Ik vind het prima als een game uitdagend is, maar niet vanwege een gare besturing.

Na 7 levels zit de campaign mode er al weer op en het einde vond ik persoonlijk een anticlimax. Hier heb ik, op het gemakkelijkste niveau weliswaar, zo’n 5 uur over gedaan. In april kan deze campaign mode mogelijk nog eens verder gespeeld worden, maar dan vanuit het perspectief van de Spec Ops. Volgens de huidige informatie zou deze DLC gratis zijn.

Artificial Unintelligence

Dan de artificial intelligence, of beter: het ontbreken aan. Dat heb ik maar zelden slechter gezien. Okee, dat zombies als een dolle op je af komen rennen kan ik begrijpen, hun hersens functioneren immers niet meer zoals ze vroeger deden. Maar een Spec Ops die ik in zijn nek sta te knallen en vervolgens gewoon met zijn rug naar me toe blijft staan vind ik raar. En dan je teamgenoten, ze lopen recht in je shootsveld, ze lopen niet mee, ze lopen dwars door boobytraps die ik probeer uit te schakelen. Mijn god, als friendly fire mogelijk was had ik ze zélf kapot geschoten.

 

Multiplayer

Okee, hier hebben we eindelijk de krent in de bloederige zombiepap te pakken. Multiplayer is namelijk wél erg leuk. De verschillende missies van de campaign mode zijn allen in vier speler coöp te spelen en geloof me, dat is een heel stuk leuker. Geen lachwekkende AI meer van je teamgenoten en het is mogelijk veel meer tactiek toe te passen, zoals spaarzaam omgaan met de levensaanvullingen en elkaar rugdekking geven. Bovendien is vriendschappelijk vuur nu mogelijk, dus almaar in het wilde weg schieten is niet meer zo handig.

Ook kun je de confrontatie opzoeken in een viertal competitieve spelmodi. Daar zit natuurlijk weer de Team Deathmatch variant bij, maar wel eentje met een twist. Het winnende team is het team welke de meeste punten haalt, echter punten worden niet alleen gescoord door tegenstanders vol te pompen maar ook door het decimeren van zombies en monsters. Het speelveld is hierdoor erg hectisch, je tegenstanders zijn namelijk niet altijd even goed te herkennen tussen als die wandelende of rennende lijken. De objectgeoriënteerde (automatiseringsgrapje alert) modes zijn ook goed te pruimen, zoals ‘Survivor’ waar na een bepaalde tijd een evacuatie helicopter land waar maar vier plekken in beschikbaar zijn. Hieronder een filmpje ervan.

Conclusie

We gaan richting de 1000 woorden, dat maakt het hoog tijd voor het finale oordeel. Resident Evil: Operation Racoon City heeft veel tekortkomingen, de campaign is kort, sommige level ontwerpen zijn nogal ongeïnspireerd. Verder zijn daar de standaard graphics, bugs, glitches en geeft Capcom zelf ook al toe dat het spel op een aantal vlakken kapot is. Mogelijk dat er nog wat gepatched wordt, maar ik betwijfel ten zeerste dat daarmee de slechte AI gefixt wordt. Maar toch, ik heb wel degelijk plezier beleefd aan het spel en ook de ontmoeting met een aantal oude bekenden was alleraardigst. Dit, samen met de multiplayers modes die nu eens wél wat toevoegen aan de beleving, houdt deze titel net aan de juiste kant van acceptabel. Maar dan ook maar net.
 

 

Cijfer: 5,5

Resident Evil: Operation Raccoon City is ontwikkeld en uitgegeven door Capcom. De game ligt in de winkels voor de Playstation 3, de PC en de Xbox 360. Wij speelden de 360-versie.

Categorie: Reviews door gameon

Vorig artikel: World of Darkness trailer en meer
Volgende artikel: Age of Empires Online nu op Steam