Net als menig lid van de redactie heb ik ook warme gevoelens voor de Mass Effect serie (JJ. dat dacht ik niet groentje!). De serie heeft het concept van keuzes maken in een game groot gemaakt. Natuurlijk kon dit al langer in andere series, maar Mass Effect maakte het simpel en vooral duidelijk. Wilde u over lijken gaan, dan moest u een rode zin kiezen, wilde u overal vriendjes maken dan koos u blauw. Nu kwam van de week mijn salaris binnen, en was het tijd om Mass Effect 3 te gaan kopen. Maar voordat ik dat kan doen zal ik eerst nog een keuze moeten maken…
Vooraf een waarschuwing: Mocht u Mass effect 2 nog niet hebben uitgespeeld dan kunnen sommige delen van deze tekst als spoiler worden beschouwd. Daaraan wil ik graag toevoegen dat mocht dat het geval zijn, u het spelen van de Mass Effect serie mag beschouwen als huiswerk voor de komende weken.
De grote aantrekkingskracht van de Mass Effect serie heeft voor mij vooral te maken met twee aspecten. De eerste is de band die je krijgt met de leden van uw gezelschap. Iedere keer als ik terugkwam op mijn thuishaven de Normandy, liep ik altijd even een half uur rond op mijn schip om even te buurten met mijn metgezellen. Dit in de hoop dat ze mij nog wat leuks konden vertellen, met als hoofdprijs een seksuele avance met een van de vrouwelijke bemanningsleden.
Bioware heeft in ieder geval een aspect van het ontwikkelen van spellen onder de knie, en dat is het creëren van interessante personages. Vooral de Geth die zichzelf laat aanspreken als Legion had in deeltje twee mijn hart gestolen. Zodra ik deze had geactiveerd en hij zich bij mijn entourage voegde was ik verkocht. De Geth waren in het eerste deel je vijand, en om er nu één als metgezel te hebben vond ik gewoon fantastisch. Je leerde de Geth op een hele andere manier kennen en kwam erachter dat ze eigenlijk helemaal niet zo slecht waren. Vanaf dat moment ondernam ik ook geen missie meer zonder deze trouwe Geth aan mijn zijde.
En toen kwam ik bij het einde van het spel, de beruchte ‘suicide mission’. Alles ging goed, ik had mijn volledige bemanning gered en het zag ernaar uit dat mijn gehele team er zonder al te veel kleurscheuren vanaf zou komen. Tot daar het moment kwam en ik Legion verloor in de strijd. Één verkeerde keuze, één verkeerde inschatting en hij was weg. Er was geen tijd om te rouwen, geen tijd om afscheid te nemen want er moest nog worden afgerekend met de vijand, die vervelende Collectors.
Ironisch genoeg betekende de dood van mijn favoriete personage ook het hoogtepunt van de tweede grote aantrekkingskracht van de serie: het gevoel dat de keuzes die je maakt ook echt gevolgen hebben voor het verloop van je spel. Zelden heb ik zo gebaald van een virtueel personage dat dood ging en het ergste was nog dat dit mijn eigen schuld was. Er was geen vast script waar al van tevoren was bepaald dat Legion dood zou gaan, door mijn keuzes was dit drama voorgevallen.
Dus nu sta ik voor ik aan het laatste deel van de Mass Effect serie ga beginnen voor nog een keuze. Een keuze die haast niet te maken is want ik moet kiezen tussen de twee aspecten die de serie in mijn ogen zo tof maken. Kies ik voor de band die ik heb met mij teamgenoten en speel ik de suicide mission opnieuw uit met ditmaal Legion aan mijn zijnde als ik de Collectors versla? Of kies ik voor continuïteit, en ga ik verder zonder Legion.
Als ik kies voor de eerste optie, dan valt de hele impact van de zware keuzes weg. Een keuze is geen keuze meer als de uitkomst je niet bevalt en je gewoon teruggaat naar een oude save om het even opnieuw te doen. Kies ik voor optie twee, dan moet ik een serie die mij diep bij het hart ligt afsluiten zonder de persoon met wie ik dat het liefste samen zou doen. Geen Geth meer aan mijn zijde met droge analytische opmerkingen, geen conversaties meer met hem op de Normandy. Geen Legion meer.
Het einde van de serie mag dan volgens velen tegenvallen, Mass Effect zal altijd een mooie herinnering blijven. Misschien zal ik het ook niet eens zijn met het einde, maar ik heb nog nooit zo lang stilgestaan bij een keuze die ik moest maken. Tegenvallend einde of niet, dit blijft een enorme prestatie van Bioware, misschien wel zo’n goede prestatie dat ik ze een eventueel tegenvallend einde wel kan vergeven.
Vorig artikel: Review – Mass Effect 3
Volgende artikel: Toekomst van EVE Online en Dust 514
Loading ...
op March 25th, 2012 om 17:11
Als je dit zo boeit staat je nog wat moois te wachten in ME3 met betrekking tot de Quarians en de Geth. Ik vond dat stuk in ieder geval fantastisch en misschien wel het mooiste gedeelte van het spel.