Isaac Asimov, naar mijn mening een van de beste auteurs van de laatste 100 jaar, beschreef in “The Naked Sun” (1957) een wereld zoals E.M. Forster dat deed in “The Machine stops” (1909). Een wereld waarin niemand meer naar buiten komt en elkaar alleen nog maar spreekt via elektronische middelen die verdacht veel aan Kinect doen denken. Anno nu kunnen we musea, winkels, mode- en andere shows bezoeken zonder ook maar de kleinste kans per ongeluk je buurman tegen te komen. Als je die al herkent. In dit rijtje is nu ook de categorie pretparken toegevoegd met als eerste entry Disneyland. Zodra plopsaland, de efteling en ponypark slagharen uitkomen zullen we daar op zijn minst een melding van maken. Voor nu is het een review van Kinect: Disneyland Adventures (KDA). Of een rit naar Parijs overbodig is geworden lees je na de klik.

Even over die boeken uit de intro

Je staat te popelen om deze review te lezen, dat snap ik *proest* maar toch even een kleine melding over die boeken uit de intro. Ze staan er maar deels bij om interessant te doen. “The Machine Stops” heb ik nooit gelezen, die ontdek ik net zelf ook. De boeken van Asimov echter wel. Een woord als ‘Briljant’ dekt de lading niet voor de meeste van zijn vele boeken. Hij heeft drie primaire series “Robot series”, “Foundation series” en “Empire Series” welke uiteindelijk allemaal met elkaar verweven zijn. Oud? Ja. Veel? Dat zeker. De moeite? Meer dan! Let wel op de volgorde waarin je ze leest.</offtopic>
 

Het zou verboden moeten worden

En dan bedoel ik screenshots bij Kinect games in tegenstelling tot vid’s. Het zijn beweegspellen tenslotte. Check de onderstaande suikerzoete trailer alvorens door te lezen.

Minigamecollectie

“Is het een ordinaire bak inspiratieloze minigames zoals uit de vloedgolf meuk die de Wii zijn respect deed verliezen?” vroeg ik mezelf af voordat ik de schijf in huis had. Hoewel dit grotendeels zo blijkt te zijn, is het niet noodzakelijk een nadeel. Vergelijk KDA met Kinect Adventures (KA), het is geen toeval dat de titel slechts een cruciaal woord scheelt. Je speelt games waarbij je moet wapperen om te vliegen als Peter Pan, wiebelen om te vallen als Alice in haar konijnengat, dansen om de wereld rond te komen in “A small world” en zo zijn er nog veel meer games die overeenkomstige gameplay elementen bevatten. Het verschil tussen KA en KDA is de hub. Bij de eerste game is dat je hoofdmenu, bij de Disneygame is het een groot pretpark waarin je vrij rond kan lopen en diverse andere opdrachten uit kan voeren. Een park dat goed op het origineel in de Verenigde Staten lijkt en daardoor ook sterk lijkt op het park dat wij Europeanen in Parijs hebben.
 

Opdrachten

Je begint je avontuur met het kiezen van je uiterlijk. Je mag -lekker toepasselijk- alleen een kind zijn. Jongen, meisje, donker, blond, etniciteit en dat waren de keuzes wel. Veel liever had ik hier het gebruik van de eigen avatar gezien. Al kan ik vermoeden waarom dat niet is gebeurd (zie alinea ‘Visueel’).
 
Direct aan het begin kom je een magische toegangskaartje tegen die je naar Mickey Mouse begeleid. De jolige muis drukt een camera in je handen en vraagt je foto’s te maken van Donald Duck en andere bekende Disney figuren. Dit leidt tot een ontmoeting met Assepoester die je een toverstaf geeft waarmee je verzamelbare geheimen zichtbaar kan maken. Voordat je het weet vraagt Alice of je kan helpen bij het vinden van haar hoofdband die de Madhatter blijkt te hebben en pas aan jou geeft als je eerst weer drie dingen voor hem wil doen. En ga zo maar door. Geen moment slaat verveling toe, er zijn altijd wel opdrachten te doen voor meerdere bekende personages tegelijk. En als je daar even geen zin hebt, dan stap je gewoon in een van de vele attracties die je een minigame geven of gewoon relaxed wat om je heen laten kijken. Mocht ik voor een Engels blog geschreven hebben dan zou ik het samenvatten met de woorden: “GTA meets Kinect Adventures… with a sugar coating”.
 
Meer weten over opdrachten? Niet vies van bolle mannen die net iets te lang over een onderwerp doorgaan? Dan is dit helemaal jou negenendertigminutendurende videorondleiding:

Visueel

De games/attracties in het park lijken door een ander team gemaakt te zijn dat meer resources tot haar beschikking had. Het lijkt alsof het park ineens geladen wordt, in plaats van streamen wat je op dat moment ziet of effect heeft op de spelwereld. Dat zou in ieder geval de laadtijd verklaren wanneer je uit een minigame terug in het park springt. Ook zou het de mindere graphics verklaren die dan blijkbaar in een beperkt geheugen geladen moeten worden. Het gebruik van eigen avatars, die er doorgaans vrij strak uitzien, zouden de verschillen alleen maar nog meer benadrukken. Allemaal niet interessant als je gewoon even lekker iets met het gezinnetje wilt spelen, maar toch, het zijn dingen die opvallen en naar mijn idee echt wel beter hadden gekund.
 

Wiebel en roep

Als de schaal start met een 10, dan zorgen de visuals voor een punt aftrek en de bediening voor nog eens twee. Om in het park rond te lopen steek je een arm naar voren alsof je een dictator uit de 2de wereldoorlog groet. De kant waarop je ‘groet’ is de kant waarop je loopt. Steek je arm omhoog om een menu te laten verschijnen waaruit je attributen als een camera of toverstaf kan pakken. Figuren die je tegenkomt zwaai je naar om tot interactie te komen, vervolgens kan je tegen ze praten zoals je met je stem ook de menu’s kan bedienen. Daarnaast staan veel gebaren tot je beschikking zoals een knuffel, high-five, handen naar voren om te bedelen voor een handtekening die je ook mag sparen (het spel kent een hoog collect-em-all-gehalte) en zo nog een paar. De middelvinger werd uiteraard direct getest maar bleek geen effect te hebben.
 
De korte gebaren voor interacties werken prima en de stembesturing werkt zelfs vrij goed en is daadwerkelijk handig bij het voorkomen van ongeduld. Wandelen door het park om de hierboven beschreven manier is kloteshitkud!Aaaarg!! niet altijd even prettig. Zeker niet wanneer je de game met zijn tweeën naast elkaar speelt.
 

Tot slot

Liefst zou ook (ook hier) het cijfer weg laten. Zoals bij alle games, is de een zijn 8 de ander zijn 4. De zeven die ik uitdeel is puur gebaseerd op de grote hoeveelheid content, de redelijke kwaliteit van het eindproduct en de prima entertainmentwaarde voor de specifieke doelgroep ‘gezinnen met kinderen tussen de 7 en 12 jaar’. Jongere kinderen zullen de bediening niet begrijpen al heeft mijn dochter van 3,5 jaar enorm genoten van het meekijken (en mij dirigeren naar welk bekend disneyfiguur ik nu weer op zoek moest). Dat kids boven de 12 het niks aan vinden is maar een gok. Ik kan me zo voorstellen dat ze zich te stoer voelen voor het disneythema. Zelf ben ik zogenaamd volwassen en voel me er nog steeds niet te stoer voor. Sterker nog, met mijn kleine erbij heb ik het best naar mijn zin gehad. Dus alles bij elkaar, het onderstaande cijfer…

Cijfer: 7

Categorie: Nieuws, Reviews, Vids & Pics door Verdi